Αλληλεγγύη στην Κατάληψη Δερβενίων 56

Τα ξημερώματα της Παρασκευής 26 Ιουνίου μπάτσοι εισβάλλουν και σφραγίζουν την πολιτική κατάληψη Δερβενίων 56 και παρακείμενη στεγαστική κατάληψη. Λίγες μέρες αργότερα ακολουθεί συγκέντρωση αλληλέγγυων συντρόφων/ισσών που προσεγγίζουν την κατάληψη που δέχεται επίσης καταστολή και καταλήγει στην εισβολή των ΜΑΤ σε παρακείμενα μαγαζιά, σε συλλήψεις και ξύλο.

Αυτή η κατασταλτική κίνηση με σκοπό την εμπέδωση του δόγματος «νόμος και τάξη» έρχεται να προστεθεί σε σειρά άλλων όπως η κατάθεση του νομοσχεδίου για τον περιορισμό και έλεγχο των διαδηλώσεων και την απόπειρα τρομοκράτησης όσων αγωνίζονται ενάντια στην λεηλασία της φύσης. Είναι δεδομένο ότι οι αγωνιζόμενοι και οι δομές που δεν αφομοιώνονται ούτε συμβιβάζονται με λογικές εκμετάλλευσης και εξουσίας δέχονται την κρατική καταστολή.

Οι καταλήψεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για την ατομική και κοινωνική χειραφέτηση από τα δεσμά του κράτους και του καπιταλισμού. Είναι η συλλογικοποιημένη έμπρακτη άρνηση της ιδιοκτησίας και των ιεραρχικών σχέσεων διαμεσολάβησης που επιτάσσει η κυριαρχία. Αυτό όμως που παραβλέπουν οι εξουσιαστές είναι το ότι στις καταλήψεις δεν στεγάζονται μόνο οι δομές μας αλλά κυρίως οι σχέσεις, οι αγώνες και οι ιδέες μας. Οι ιδέες για έναν ανεξούσιο κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας τον οποίο χτίζουμε μέσα στο κέλυφος του γερασμένου κόσμου τους· κι’ αυτές οι ιδέες δεν εκκενώνονται.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ

10, 100, 1000ΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΚΑΙ ΣΗΨΗΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΔΕΡΒΕΝΙΩΝ 56

Πανό αλληλεγγύης στις καταλήψεις που δέχτηκαν ή απειλούνται από την κρατική καταστολή.

ΕΝΑΝΤΙΑ

στη μοιρολατρία, την υποταγή και τον ανταγωνισμό

που προσπαθεί να επιβάλει ως όρους ζωής μας το κράτος,

ΤΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ:

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ σε κάθε μορφής εξουσία.

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε κάθε πεδίο του κοινωνικού γίγνεσθαι.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων μέχρι να πάψει οριστικά η καταπίεση και η εκμετάλλευση.


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ/ΕΣ ΚΡΑΤΟΥΝ ΖΩΝΤΑΝΟ ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΟΣΜΟ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΟΥΣ


 

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ!

Στις 6/11 ο Γεώργιος Ψαρράς, εργάτης της ΛΑΡΚΟ, έχασε τη ζωή του μετά από έκρηξη στο μεταλλευτικό εργοστάσιο της εταιρίας στη Λάρυμνα Φθιώτιδας.

Ο θάνατος αυτός δεν είναι ούτε τυχαίος, ούτε μεμονωμένος. Είναι ο 6ος στη σειρά από το 2009 με τους δύο τελευταίους σε μόλις ένα δίμηνο. Οι θάνατοι αυτοί αποτελούν αναπόφευκτη πτυχή της μισθωτής σκλαβιάς, της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός, τα “εργατικά ατυχήματα”, η εντατικοποίηση της εργασίας και η εξουθένωση σώματος και πνεύματος θα αποτελούν την ωμή καθημερινότητα για το σύνολο των από τα κάτω.
Μέχρι την μέρα που όλοι/ες θα συναποφασίζουμε τους όρους της παραγωγής και κατανάλωσης, να ξαναπιάσουμε το νήμα των αδιαμεσολάβητων και αντιθεσμικών κοινωνικών/ταξικών αγώνων ως τη μόνη πραγματική αυτοάμυνα των εκμεταλλευόμενων ενάντια στην επέλαση κράτους και αφεντικών.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ


Αντιεκλογικό υλικό

Αντιεκλογικό υλικό (αφίσα, κείμενα, τρικάκια, πανό, πλότερ, αυτοκόλλητα) της συλλογικότητας που κυκλοφόρησε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης ενόψει των εκλογών της 7ης Ιουλίου.


ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

 

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ


 

Αντιεκλογικές Παρεμβάσεις

Το προηγούμενο διάστημα πραγματοποιήθηκαν στην πόλη της Θεσσαλονίκης εντιεκλογικές, αντικοινοβουλευτικές παρεμβάσεις με αφορμή τις τριπλές εκλογές της 26ης Μάη.

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ

ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΟΣ ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΟΣ, ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΑΤΙΚΗ, ΑΤΑΞΙΚΗ & ΑΝΕΞΟΥΣΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

 


ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ ΣΠΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Ο κοινωνικός κρατούμενος και αναρχικός Σπύρος Χριστοδούλου συνελήφθη και κατηγορείται από τον κρατικό μηχανισμό για την υπόθεση των “Ληστών του ∆ιστόμου” όπως ευφάνταστα αναπαράγεται από τη μιντιακή μυθοπλασία χωρίς να υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο που να τον συνδέει με την υπόθεση. Είναι ένας ακόμη αγωνιστής που βιώνει την εκδικητικότητα του κράτους, ευρισκόμενος σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας, λόγω της συνεπούς αγωνιστικής του στάσης όλα αυτά τα χρόνια μέσα στις φυλακές όσο και της άρνησής του να παραδοθεί στους διώκτες του κατά την περίοδο της φυγοδικίας του μετά τον πρώτο του εγκλεισμό. Οι διωκτικοί μηχανισμοί, μέσω του εισαγγελέα εφετών Αθηνών Π. Δράκου, του στερούν το δικαίωμα συγχώνευσης -κατοχυρωμένο σύμφωνα με τα άρθρα 101, 107 του ποινικού κώδικα- των ποινών του, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων έχει εκτίσει. Κατ’ επέκταση του αρνούνται την δυνατότητα αποφυλάκισης συντομότερα όπως ορίζουν οι νόμοι τους.

Ενάντια σε αυτή την εκδικητική δικαστική μηχανορραφία, ο Σπ. Χριστοδούλου έχει ξεκινήσει από τις 14/1 απεργία πείνας θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή, αγωνιζόμενος με έσχατο μέσο το ίδιο του το σώμα για την ικανοποίηση του δίκαιου αιτήματός του.

Ως αναρχικές/οί δεν αναγνωρίζουμε το ψευδεπίγραφο δίπολο αθώος – ένοχος. Για μας όσο υπάρχει κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι ένοχοι είναι οι κρατιστές και οι καπιταλιστές, οι υπεύθυνοι για τις συνθήκες εκμετάλλευσης, καταπίεσης και για όλες τις παθογένειες που γεννά και αναπαράγει αυτό το απάνθρωπο εξουσιαστικό σύστημα. Γνωρίζουμε ότι οι νόμοι, το δικαστικό σύστημα και εν γένει οι κατασταλτικοί μηχανισμοί όπως και το βασανιστήριο του εγκλεισμού που κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται «σωφρονισμός» υπάρχουν αποκλειστικά για την διαιώνιση της ταξικής εκμετάλλευσης και της κρατικής καταπίεσης. Δεν μας προκαλεί λοιπόν, καμία έκπληξη το γεγονός ότι η ίδια η αστική δημοκρατία και το κράτος παραβιάζουν τα όρια της νομιμότητας που τα ίδια έχουν ορίσει, προκειμένου να εκδικηθούν και να παραδειγματίσουν όσες/ους τα εχθρεύονται. Όσες/ους αγωνίζονται με αξιοπρέπεια εντός και εκτός των τειχών, αμφισβητώντας τους κρατικούς και καπιταλιστικούς όρους επιβίωσης και την ηθική που αυτοί αναπαράγουν, παλεύοντας για την εξάλειψή τους.

Η επίγνωση όμως της δολοφονικής φύσης του κράτους και των λειτουργών του σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται ότι θα παραμείνουμε θεατές με σταυρωμένα χέρια παρακολουθώντας την ζωή και την ελευθερία αγωνιστών να γίνεται έρμαιο στα χέρια τους. Αντιθέτως, θα αναδεικνύουμε με κάθε αφορμή την πολιτική απάτη και υποκρισία του αυτοαποκαλούμενου «κράτους δικαίου», την παραβίαση ακόμη και της ίδιας του της νομοθεσίας προκειμένου να τιμωρήσει τους αντιπάλους του και εν τέλει την αντίφαση ανάμεσα σε αυτό που πασχίζει να δείξει πως είναι -μια ευνομούμενη πολιτεία- και σε αυτό που πραγματικά είναι -μια ανθρωποκτόνα και ελευθεροκτόνα μηχανή- μέχρι να πάρουμε πίσω και τον τελευταίο αιχμάλωτο του κοινωνικού/ταξικού πολέμου.

Ο αγώνας του Σπ. Χριστοδούλου είναι και ένας αγώνας υπέρ των δικαιωμάτων όλων όσων βρίσκονται στα κελιά της Δημοκρατίας, γιατί σε περίπτωση που περάσει η συγκεκριμένη αυθαιρεσία θα ανοίξει η κερκόπορτα για την αποχαλίνωση της δικαστική ασυδοσίας· και γι’ αυτό πρέπει να νικήσει. Είναι ένας αγώνας ενάντια στις κατασταλτικές μεθοδεύσεις τους κράτους και της «δικαιοσύνης» του· μια ακόμα ρωγμή στα θεμέλια του συστήματος καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια δεν μπορούμε παρά να σταθούμε αλληλέγγυες/οι στον αγώνα του Σπύρου Χριστοδούλου, ο οποίος αρνείται να σκύψει το κεφάλι και να υποχωρήσει μπροστά στην αυθαιρεσία της κρατικής εξουσίας. Στεκόμαστε δίπλα του γιατί ο αγώνας του είναι κομμάτι και του δικού μας αγώνα μέχρι το γκρέμισμα και της τελευταίας φυλακής, μέχρι την καταστροφή του κράτους, του καπιταλισμού και κάθε μορφής εξουσίας…

 

ΑΜΕΣΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ

ΓΙΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΙΝΩΝ ΤΟΥ


Αλληλεγγύη στην κατάληψη MUNDO NUEVO

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΔΟΜΕΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΑΓΩΝΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ MUNDO NUEVO

ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΕΚΚΕΝΩΣΗ


ΚΑΤΩ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΤΡΙΔΕΣ !

«Κατηγορούν τους εργάτας εκείνους, οι οποίοι αντελήφθησαν το δικαίωμα της ζωής ως άθρησκους και απάτριδας· εκείνοι, οι οποίοι δεν έχουν ποτέ τους ούτε θρησκείαν, ούτε πατρίδα. Διά της θρησκείας κατώρθωσαν οι διάφοροι επιτήδειοι να ενσπείρουν εις τας λαϊκάς και εργατικάς τάξεις αντί της Αληθείας και της Αγάπης προλήψεις και δεισιδαιμονίας. Διά δε της λέξεως «πατρίς» να μας διδάσκουν το μίσος και το έγκλημα! Μας δίδουν το δικαίωμα εν ονόματι της πατρίδος να φονεύωμεν όσους περισσοτέρους ανθρώπους δυνάμεθα, μας απαγορεύουν δε το δικαίωμα να αμυνθώμεν εναντίον των στραγγαλιστών του δικαιώματος της ζωής μας. Ημείς όμως, οι οποίοι γνωρίζομεν ότι ο προορισμός του ανθρώπου δεν είναι το μίσος, λέγομεν προς τους διδασκάλους αυτούς:

Η θρησκεία όπως μας την διδάσκετε διαστρεβλώνει την αλήθειαν διότι μας διδάσκει το μίσος προς τους άλλους ανθρώπους οίτινες δεν έχουν την αυτήν θρησκείαν!! Εν ονόματι αυτής έγεινον και γίνονται τα μεγαλείτερα εγκλήματα.

Ημείς ως θρησκείαν θέλομεν την αγάπην όλων των κατοίκων της γης. Ως πατρίδα δε θέλομεν το μέρος της γης εις το οποίον ζώμεν και συντηρούμεθα. Δι’ ημάς πατρίς είνε ολόκληρος η σφαίρα της γης. Οφείλομεν όμως δυνάμει του ενστίκτου της αυτοσυντηρήσεως να υπερασπιζώμεθα τον τόπον εκείνον, εις τον οποίον ζώμεν εάν βάρβαρος λαός θέλη να τον καταλάβη. Εις την σημερινήν μας όμως πατρίδα, έχουν καταλάβη τον τόπον μας – την γην την οποίαν μας συντηρεί – όχι βάρβαρος λαός αλλ’ αυτοί οι διδάσκαλοι της πατρίδος.»

Νίκος Δούμας, 23 Ιουλίου 1911


1 2 3