ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ!

Στις 6/11 ο Γεώργιος Ψαρράς, εργάτης της ΛΑΡΚΟ, έχασε τη ζωή του μετά από έκρηξη στο μεταλλευτικό εργοστάσιο της εταιρίας στη Λάρυμνα Φθιώτιδας.

Ο θάνατος αυτός δεν είναι ούτε τυχαίος, ούτε μεμονωμένος. Είναι ο 6ος στη σειρά από το 2009 με τους δύο τελευταίους σε μόλις ένα δίμηνο. Οι θάνατοι αυτοί αποτελούν αναπόφευκτη πτυχή της μισθωτής σκλαβιάς, της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός, τα «εργατικά ατυχήματα», η εντατικοποίηση της εργασίας και η εξουθένωση σώματος και πνεύματος θα αποτελούν την ωμή καθημερινότητα για το σύνολο των από τα κάτω.
Μέχρι την μέρα που όλοι/ες θα συναποφασίζουμε τους όρους της παραγωγής και κατανάλωσης, να ξαναπιάσουμε το νήμα των αδιαμεσολάβητων και αντιθεσμικών κοινωνικών/ταξικών αγώνων ως τη μόνη πραγματική αυτοάμυνα των εκμεταλλευόμενων ενάντια στην επέλαση κράτους και αφεντικών.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ


Αντιφασιστική – Αντικρατική Συγκέντρωση


ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ !

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ & ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 3/11, 14:00, ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΜΕ ΓΟΥΝΑΡΗ

αναρχική συλλογικότητα Άνω Θρώσκω


Τρίτη 17/9 στις 18.00, Μικροφωνική αλληλεγγύης στους διωκόμενους για την υπόθεση του Leroy Merlin

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΤΑ LEROYMERLIN

Στις 12/7 πραγματοποιείται από δύο συντρόφους απαλλοτρίωση αντικειμένων ευτελούς αξίας σε κατάστημα της πολυεθνικής αλυσίδας Leroy Merlin στην Αθήνα. Όταν αυτοί γίνονται αντιληπτοί από τους σεκιουριτάδες του καταστήματος, οδηγούνται στο δωμάτιο ασφαλείας, για να ακολουθηθεί η συνήθης σε τέτοιες περιπτώσεις διαδικασία. Και ενώ αρχικά όλα δείχνουν ότι πρόκειται για μια ακόμη περίπτωση από τις εκατοντάδες που συμβαίνουν καθημερινά σε μεγάλες εμπορικές αλυσίδες τα πράγματα περιπλέκονται όταν γνωστοποιείται η ταυτότητα των εμπλεκόμενων. Πρόκειται για τον Θ. Α. και τον Χρ. Κορτέση, ο οποίος στο παρελθόν είχε κατηγορηθεί και φυλακιστεί ως μέλος της Ε.Ο. Επαναστατικός Αγώνας.

Η συγκεκριμένη απόπειρα απαλλοτρίωσης αντικειμένων απαραίτητων για την εργασία του συνδέεται άμεσα με την προηγούμενη αυτή δίωξη και τα παρελκόμενα της, καθώς αποτέλεσμα της ήταν η δέσμευση του τραπεζικού του λογαριασμού συνθήκη που δυσχεραίνει τη δυνατότητα εργασίας του. Αυτό άλλωστε είναι ένα από τα πολλά μέτρα οικονομικής εξόντωσης που επιβάλλονται σε όσους έχουν κατηγορηθεί ως μέλη ένοπλων οργανώσεων.

Στο ίδιο όμως κατάστημα εργάζεται τα τελευταία 6 χρόνια και ο σύντροφος Γ. Α., ο οποίος εξ’ αιτίας της αγωνιστικής συνδικαλιστικής του δράσης (μέλος του Σωματείου εμποροϋπαλλήλων Πειραιά, συμμετοχή σε απεργίες, αλληλέγγυα στάση προς τους συναδέλφους του) είχε αρχίσει να γίνεται ενοχλητικός για τη διεύθυνση της Leroy Merlin που όπως και κάθε άλλη διεύθυνση καπιταλιστικής επιχείρησης θέλει τους εργαζομένους της φοβισμένους, υποταγμένους και απομονωμένους. Έτσι, τα αφεντικά της Leroy Merlin εκμεταλλευόμενα το γεγονός της συνομιλίας του (που καταγράφηκε από τις κάμερες) με τους συντρόφους που προχώρησαν στην απαλλοτρίωση, βρήκαν την αφορμή να απαλλαγούν από αυτόν, στήνοντας ολόκληρη πλεκτάνη περί δήθεν συνέργειάς του στο περιστατικό και εκβιάζοντας με αυτόν τον τρόπο την παραίτησή του.

Παράλληλα οι δύο σύντροφοι που κρατούνται απομονωμένοι υπό το καθεστώς ψυχολογικής και σωματικής βίας εκβιάζονται από τον επικεφαλής της εταιρίας security Ovit, Δρίβα να κατονομάσουν τον εργαζόμενο Γ. Α. ως συνεργό τους. Όμως οι όποιες προσπάθειές του πέφτουν στο κενό, αφού οι σύντροφοι αρνούνται να συναινέσουν στην προσπάθεια ενοχοποίησης του Γ.Α. Το αποτέλεσμα ήταν να κρατηθούν υπό αυτές τις συνθήκες από τους αυτόκλητους ανθρωποφύλακες της L.M και Ovit για τρεις και πλέον ώρες παρά τη συμφωνία τους για πληρωμή των αντικειμένων που είχαν απαλλοτριώσει. Απέναντι στην καταχρηστική αυτή στάση, οι 2 σύντροφοι απαιτούν ν’ αφεθούν και με την παρουσία αλληλέγγυων συντρόφων, αποχωρούν όλοι μαζί από το μαγαζί.

Μία μέρα μετά, ο σύντροφος Χ. Κορτέσης συλλαμβάνεται από ομάδα ασφαλιτών, οι οποίοι του φορούν κουκούλα και τον ξυλοκοπούν μέχρι να τον οδηγήσουν στην Ασφάλεια Πειραιά. Το ίδιο βράδυ γίνεται αστυνομική εισβολή και έρευνα στο σπίτι του κατά την οποία ελλείψει πραγματικών ενοχοποιητικών στοιχείων αποδείχτηκαν αρκετά δύο κομμένα κουρτινόξυλα, ώστε να κατασκευαστεί η κατηγορία της οπλοκατοχής και να αναβαθμιστεί έτσι το κατηγορητήριο.

Έτσι, την επόμενη μέρα, μια απλή υπόθεση απόπειρας κλοπής μετατρέπεται από την εισαγγελέα Αγγελούδη σε «ληστρικής κλοπής από κοινού» κατηγορία που αντιστοιχεί σε κακούργημα και οδηγεί στην άμεση προφυλάκισή του Χ. Κ.. Ο εργαζόμενος Γ.Α. που καλέστηκε να παραστεί ως μάρτυρας βρίσκεται στη θέση του κατηγορούμενου με την κατηγορία της «άμεσης συνέργειας σε ληστρική κλοπή» και εν συνεχεία, ασκούνται διώξεις και στους άλλους τέσσερις συντρόφους που είχαν έρθει στο κατάστημα για να παραδώσουν τα χρήματα για λογαριασμό των Χ.Κ. και Θ.Α. Η κατασταλτική μεθόδευση κορυφώνεται και με την υπόδειξη και δίωξη (κατόπιν της γνωστής αστυνομικής τακτικής κατασκευής ενόχων, του «ανώνυμου τηλεφωνήματος») ενός ακόμα αναρχικού συντρόφου, του Παύλου Χ, ως εμπλεκόμενου στο συμβάν.

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΦΙΔΙΑ ΔΑΓΚΩΝΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΞΥΠΟΛΗΤΟΥΣ

Η κοινωνική πραγματικότητα στα πλαίσια του κράτους και του καπιταλισμού παρέχει καθημερινά απειράριθμες αποδείξεις για την ταξική φύση της Δικαιοσύνης ως έναν από τους βασικότερους πυλώνες για την διαιώνιση της οικονομικής εκμετάλλευσης. Η αστική δικαιοσύνη, οι νόμοι, οι ποινές και οι φυλακές υπάρχουν για να διασφαλίζουν την απρόσκοπτη κλοπή του κοινωνικού πλούτου, ο οποίος ανήκει δικαιωματικά στο σύνολο της κοινωνίας από μια μειοψηφία κρατιστών και καπιταλιστών αλλά και την τιμωρία όσων, είτε συνειδητά είτε από ανάγκη, αποφασίζουν να επανακτήσουν ένα ελάχιστο μέρος από τα κλοπιμαία.

Ο χειρισμός της συγκεκριμένης υπόθεσης από εισαγγελέα και ανακριτή που είχε ως αποτέλεσμα τη φυλάκιση του Χρ. Κορτέση είναι περισσότερο από ενδεικτικός για την μοίρα που επιφυλάσσεται σε όσους αποτελούν την βάση της κοινωνικής πυραμίδας. Το σκεπτικό με βάση το οποίο η εισαγγελέας πρότεινε την φυλάκισή του είναι ότι είναι ύποπτος τέλεσης νέων αδικημάτων, λόγω της οικονομικής του αδυναμίας για την αποκομιδή επαρκούς εισοδήματος βιοπορισμού του. Με λίγα λόγια αυτό που δικάζεται και καταδικάζεται δεν είναι η πράξη της κλοπής καθαυτή, αλλά η ίδια η ανέχεια. Το μήνυμα που στέλνουν είναι σαφές: Είσαι φτωχός, άρα εν δυνάμει εγκληματίας και η θέση σου βρίσκεται στην φυλακή.

Ένα μόλις μήνα μετά από την σύλληψη του Χ. Κορτέση, ο Γάλλος Ιγκ Μουλιέζ ιδιοκτήτης του ομίλου στον οποίο ανήκει και η Leroy Merlin με εκτιμώμενη περιουσία περίπου στα 33 δις. ευρώ κατά την διάρκεια των διακοπών του στο Πόρτο Χέλι εμβολίζει με το ταχύπλοό του, μικρό αλιευτικό σκάφος με αποτέλεσμα να χάσουν την ζωή τους δύο άτομα και ένα ακόμα να μεταφερθεί στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση. Παρ’ όλο αυτά ο Μουλιέζ με την σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα, αφήνεται ελεύθερος με χρηματική εγγύηση 50.000 ευρώ. Από την μία πλευρά ένας εργάτης οδηγείται στην φυλακή μετά από αφαίρεση αντικειμένων 180 ευρώ, απαραίτητων για την εργασία του και από την άλλη ένας δισεκατομμυριούχος αφαιρεί την ζωή από δύο ανθρώπους και συνεχίζει ελεύθερος την ζωή του με τις ευλογίες της Δικαιοσύνης. «Ο νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης. Οι μικρές μύγες πιάνονται, ενώ οι μεγάλες σχίζουν το δίχτυ και φεύγουν». (Ανάχαρσις)

Όμως αυτή η ιδιαίτερη μεταχείριση τόσο του Χ. Κορτέση όσο και των άλλων διωκόμενων συντρόφων στην συγκεκριμένη υπόθεση δεν οφείλεται μόνο στην ταξική τους θέση αλλά κυρίως στην κοινωνική και ταξική τους συνείδηση και στην μακροχρόνια όσο και συνεπή πολιτική τους τοποθέτηση και δράση ως αναρχικοί κοινωνικοί αγωνιστές. Η συγκεκριμένη υπόθεση αποκαλύπτει γλαφυρά τόσο το εκδικητικό μένος κράτους και αφεντικών όσο και την πραγματική στόχευση της δίωξης επτά συνολικά ατόμων. Αυτό που επιχειρείται να τιμωρηθεί παραδειγματικά είναι η επιμονή και το πείσμα του αγώνα παρά τις διώξεις, είναι η έμπρακτη αμφισβήτηση της ιδιοκτησίας, είναι η αλληλεγγύη μεταξύ των εκμεταλλευόμενων. Αυτές τις αξίες, της ανυποταξίας, του αγώνα, της συντροφικότητας και της αλληλοβοήθειας είναι που τρέμουν και προσπαθούν μανιασμένα να καταπνίξουν το κράτος, τα αφεντικά και οι στυλοβάτες τους: το αστυνομικό και δικαστικό σύμπλεγμα.

ΑΝ ΘΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΦΤΙΑΞΕ ΝΟΜΟΥΣ

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΦΤΙΑΞΕ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ

Ο θεσμός της ιδιοκτησίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ταξική εκμετάλλευση και την πολιτική καταπίεση. Είναι το ιερό δισκοπότηρο του κράτους και του καπιταλισμού, το ιερό και απαραβίαστο »δικαίωμα» μίας προνομιούχας μειοψηφίας να εκμεταλλεύεται ληστρικά τον κοινωνικό πλούτο που ανήκει σε όλους και όλες. Η ιδιοκτησία είναι άλλωστε η αναγκαία συνθήκη για να γεννηθεί η κλοπή ως κοινωνική πρακτική, γιατί αν τα αγαθά τα οποία αποτελούν προϊόν συλλογικής παραγωγής ήταν κοινά δεν θα υπήρχε η αναγκαιότητα κάποιος να μπει στη διαδικασία να τα κλέψει. Την ίδια ώρα και στιγμή που το κράτος ποινικοποιεί την επιλογή κάποιων ανθρώπων να απαλλοτριώσουν αγαθά, το ίδιο συγκροτείται στη βάση της κλοπής: η ύπαρξή του είναι το αποτέλεσμα της κλοπής από την κοινωνία όλων όσων η ίδια παράγει. Κλοπή είναι η νομιμοποίηση του να καρπώνεται ο κρατικο-καπιταλιστικός συρφετός τον μόχθο της τάξης μας θεσμοθετώντας μάλιστα αυτή την εκμετάλλευση και ποινικοποιώντας συνακόλουθα όποιον/α την αμφισβητεί στην πράξη, διεκδικώντας μερίδιο από όσα του/της έχουν κλέψει.

Κράτος και καπιταλισμός καταδικάζουν και ποινικοποιούν ως εγκλήματα τα αποτελέσματα της ίδιας της ύπαρξής τους. Ευθύνονται για την ύπαρξη της φτώχειας και της ανισότητας, προστατεύουν την ιδιοκτησία των ισχυρών και καταδικάζουν όλους όσοι στα πλαίσια αυτά διεκδικούν την ανάκτηση ενός ελάχιστου μέρους των όσων με τη βία και την επιβολή τους έχει στερήσει αυτό το σύστημα αδικίας και ανισότητας, ακόμα και αν αυτά συνιστούν είδη που συνδέονται άμεσα με το βιοπορισμό.

Πρωταρχική ενέργεια που ως αναρχικές/οί αναγνωρίζουμε ως κλοπή, είναι η ίδια η ύπαρξη και η διαιώνιση του κράτους και του καπιταλισμού. Κατ’ εμάς, οι πραγματικοί κλέφτες και ληστές είναι οι κρατιστές και οι καπιταλιστές που διαπράττουν ένα διαρκές έγκλημα εναντίον του συνόλου των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων. Αυτοί που μας επιβάλλουν να ζούμε με όρους εξαθλίωσης απαιτώντας το να μη σηκώσουμε κεφάλι υπό το φόβητρο της καταστολής και της φυλάκισης.

Η επιλογή της απαλλοτρίωσης από κομμάτια της τάξης μας είναι αναγκαία απόρροια ενός συστήματος που στηρίζεται και διαιωνίζει εαυτόν στη βάση της διαρκούς κλοπής εις βάρος μας. Επομένως, παρόλο που θεωρούμε την επιλογή της απαλλοτρίωσης δεδομένο και θεμιτό αποτέλεσμα της ύπαρξης του υφιστάμενου συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης δεν αντικατοπτρίζει εξ ολοκλήρου την τελική μας στόχευση που είναι η καταστροφή του κράτους και του καπιταλισμού και αυτή μπορεί να επέλθει μόνο με συλλογικούς κοινωνικούς όρους και όχι μόνο με ατομικές επιλογές. Στόχος μας λοιπόν είναι η κοινωνική επανάσταση, μία διαδικασία μέσα από την οποία θα απαλλοτριωθεί, θα ανακτηθεί και θα αποδοθεί το σύνολο των κοινωνικών αγαθών που μας έχουν βίαια αποστερηθεί εκεί όπου ανήκουν, δηλαδή σε όλους μας. Από την ανάκτηση των μέσων παραγωγής ως την απαλλοτρίωση της κρατικής και εκκλησιαστικής περιουσίας και από και την οριστική εξάλειψη της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, μέχρι την ακρατική, αταξική, ανεξούσια κοινωνία.. την Αναρχία…

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ… ΟΛΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ…

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΤΑ LEROYMERLYN

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ Χ. ΚΟΡΤΕΣΗ


Αναρχική συλλογικότητα Άνω Θρώσκω


Αντιεκλογικό υλικό

Αντιεκλογικό υλικό (αφίσα, κείμενα, τρικάκια, πανό, πλότερ, αυτοκόλλητα) της συλλογικότητας που κυκλοφόρησε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης ενόψει των εκλογών της 7ης Ιουλίου.

_______________________________________________________________________


ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ


 

Συζητώντας… για τις εκλογές

Συχνά κατά τη διάρκεια παρεμβάσεών μας με σκοπό την ευρύτερη διάδοση των αναρχικών ιδεών και προταγμάτων ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες με ποικίλες αντιρρήσεις, ενστάσεις και ερωτήσεις. Παρακάτω παραθέτουμε τη δική μας συλλογική απάντηση σε ορισμένες από αυτές, εστιάζοντας στο επίκαιρο ζήτημα των εκλογών χωρίς όμως να εξαντλείται αποκλειστικά σε αυτό.


«Πρέπει να ψηφίζουμε, γιατί η ψήφος είναι δικαίωμα που κατακτήθηκε μέσα από τους αγώνες για δημοκρατία και ελευθερία.»

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η ανάδυση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανάδειξη και παγίωση του σύγχρονου έθνους / κράτους και του καπιταλιστικού συστήματος. Η νέα άρχουσα πολιτική και οικονομική τάξη που διαδέχθηκε ιστορικά τη φεουδαρχία χρησιμοποίησε τον κοινοβουλευτισμό για να νομιμοποιηθεί πολιτικά και ηθικά αναπαράγοντας το φαντασιοκόπημα περί  »κυριάρχου λαού», ο οποίος θα είχε πλέον νομή / μερίδιο στην πολιτική και οικονομική εξουσία. Τόσο όμως η ιστορική όσο και η σύγχρονη πραγματικότητα διαψεύδουν αυτές τις θεωρητικές διακηρύξεις. H οικονομική εκμετάλλευση και η πολιτική καταπίεση που συνεχίζονται αδιάλειπτα, παγιώθηκαν και νομιμοποιήθηκαν στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, ενώ μέσω του φαντασιακού του έθνους, διασφαλίστηκε η διαταξική ειρήνη και η διαιώνιση της υφιστάμενης καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Άλλωστε, η ψευδαίσθηση ότι όλοι συμμετέχουμε στην εξουσία στη βάση της ισότητας και της ισοτιμίας καταρρίπτεται πολύ εύκολα από την ίδια την πραγματικότητα, από τη στιγμή που όλοι αντιλαμβάνονται ότι μία παρασιτική μειοψηφία καρπώνεται τα οικονομικά και πολιτικά προνόμια που θεωρητικά απολαμβάνουμε όλοι στα πλαίσια της δημοκρατικής ‘’ισότητας’’.

«Η δημοκρατία είναι το πιο ολοκληρωμένο πολίτευμα, το μόνο που αναγνωρίζει τον άνθρωπο ως πολίτη.»

Το τρίπτυχο της γαλλικής επανάστασης »ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» γύρω από το οποίο οικοδομήθηκαν ιδεολογικά οι σύγχρονες αστικές δημοκρατίες παραμένει κενό περιεχομένου και θεωρητική εξαγγελία που αποσκοπεί στον αποπροσανατολισμό μας. Και θα παραμένει τέτοια, όσο καιρό η κοινωνία θα είναι ιεραρχικά διαιρεμένη σε άρχοντες και αρχόμενους, σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Οι πολιτικά και οικονομικά κυρίαρχοι επιχειρούν να μας πείσουν ότι επειδή  θεωρητικά είμαστε »ελεύθεροι και ίσοι»  αυτό συμβαίνει αυτόματα και στην πράξη. Είναι όμως δεδομένο πώς όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός ή οποιασδήποτε μορφής κρατική και οικονομική εξουσία ούτε ελεύθεροι μπορούμε να είμαστε ούτε ίσοι, ούτε αλληλέγγυοι/ες, από τη στιγμή ειδικά που το σύστημα όχι μόνο προωθεί τον ανταγωνισμό και την εξατομίκευση, αλλά συγκροτείται πάνω στη βάση τους. Τέλος, η αναγνώριση της όποιας »αξίας» του ανθρώπου καταρρέει σαν χάρτινος πύργος όταν δεδομένα οι άνθρωποι θεωρούνται ανάξιοι και ανίκανοι να αποφασίσουν οι ίδιοι άμεσα για τα ζητήματα της συλλογικής ζωής και της κοινότητάς τους και πρέπει να εξουσιοδοτήσουν με λευκή επιταγή »αντιπροσώπους» να αποφασίσουν γι’ αυτούς, στο όνομά τους, χωρίς αυτούς. Η πολιτική, αφήνεται στα χέρια των »ειδικών της πολιτικής», αποσπάται από το πεδίο της συμμετοχικότητας και του συναποφασίζειν και γίνεται ταυτόσημη του κοινοβουλίου.

«Ψηφίζω σημαίνει είμαι ενεργός πολίτης. Πρέπει να είμαστε ενεργοί πολίτες.»

Πρόκειται για μια από τις πιο συχνές κοινοτοπίες που επαναλαμβάνεται απαράλλακτα κάθε φορά που εγείρεται κάποια αντίρρηση για το κατά πόσο η συμμετοχή στη διαδικασία εκλογής κυβερνόντων αποτελεί σημάδι πολιτικής και κοινωνικής υπευθυνότητας. Από μικρά παιδιά μας γαλουχούν με την ιδέα πως η ύπαρξη εξουσίας είναι δεδομένη σε κάθε κοινωνία και πώς είναι σύμφυτη στον άνθρωπο νομοτελειακά, πως η δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα και πως δημοκρατία σημαίνει πως ο καθένας έχει δικαίωμα να εκλέξει τα άτομα που θα αναλάβουν την διακυβέρνηση. Έτσι, η εκλογική διαδικασία ανάγεται σε πεμπτουσία της δημοκρατίας και αποτελεί ιερό καθήκον κάθε πολίτη να συμμετέχει μέσω της ψηφοφορίας στην ανάδειξη των “εκλεκτών” του. Η ίδια η έννοια του πολίτη είναι αδιαχώριστη από την ύπαρξη κοινωνικής ιεραρχίας, από την ύπαρξη εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων, κυβερνόντων και κυβερνωμένων. Η συμμετοχή στην απάτη των εκλογών μέσω της ψήφου, πέραν του ότι επικυρώνει αυτόν τον κάθετο κοινωνικό διαχωρισμό στους από τα πάνω και στους από τα κάτω, στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους, στους καταπιεστές και στους καταπιεσμένους,  είναι το ακριβώς αντίθετο της συμμετοχής, είναι ανάθεση  σε άλλους να αποφασίσουν και να δράσουν για εσένα, αντί για εσένα.

Για κάποιον που θεωρεί ότι για να είναι «ενεργός» πολίτης  αρκεί να επιλέγει κάθε 4 χρόνια αυτούς που θα διαχειρίζονται την εκμετάλλευση και την καταπίεσή του και το σε ποιούς θα αναθέσει την ευθύνη και το προνόμιο να αποφασίζουν για τον ίδιο και ό, τι τον αφορά, μια ψήφος ίσως αρκεί. Όποιος/α όμως επιθυμεί να είναι ελεύθερος άνθρωπος, πρέπει να κάνει πολλά περισσότερα από το να ρίχνει ένα κομμάτι χαρτί μέσα σε μια κάλπη κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια. Η κοινωνική και ατομική απελευθέρωση και αυτοδιάθεση θα έρθει μόνο όταν ξεριζώσουμε τις εξουσιαστικές προλήψεις που μας έχουν ενσταλάξει, μόνο όταν επιλέξουμε να ζήσουμε ως συνειδητά, αυτεξούσια και ελεύθερα όντα, μόνο όταν αναλάβουμε οι ίδιοι/ες  την αυτοδιεύθυνση και αυτοοργάνωση της συλλογικής και ατομικής μας ζωής.

«Όταν δεν ψηφίζεις αφήνεις άλλους να αποφασίζουν για σένα.»

Η συγκεκριμένη αντίρρηση υπονοεί ότι όταν ψηφίζεις αποφασίζεις εσύ για σένα. Είναι όμως πράγματι έτσι; Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως το μόνο για το οποίο αποφασίζει κάποιος συμμετέχοντας στις εκλογές είναι για την μειοψηφία των ατόμων που τα επόμενα χρόνια θα αποφασίζουν, θα νομοθετούν και θα εφαρμόζουν αποφάσεις επί παντός επιστητού χωρίς καμιά περαιτέρω εμπλοκή ή έλεγχο  από τον ίδιο. Η σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα, όμως, αποδεικνύει πως δεν ισχύει ούτε καν αυτό, καθώς όπως έχει συμβεί στο παρελθόν εκλεγμένοι πολιτικοί, ακόμα και κυβερνήσεις ,αντικαθίστανται από διορισμένες άλλες όταν το απαιτούν πολιτικές σκοπιμότητες πετώντας ανενδοίαστα στην κάλαθο των αχρήστων την περιλάλητη «λαϊκή εντολή».

Αφήνουμε άλλους να αποφασίζουν για μας όσο δεν οργανωνόμαστε οριζόντια με οποιονδήποτε/οποιαδήποτε αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα με μας σε κάθε πεδίο δραστηριοποίησής μας: στο σχολείο, στη δουλεία, στη γειτονιά. Με όπλο μας την αλληλεγγύη και απαλλαγμένοι από λογικές ανάθεσης, ιεραρχίας να στην κατεύθυνση του να βρούμε συλλογικές  λύσεις και απαντήσεις  στα ατομικά και συλλογικά μας προβλήματα και στη βάση των ελεύθερων συμφωνιών. Η αναμονή της από τα πάνω επίλυσης των προβλημάτων μας είναι η χειρότερη αυταπάτη, από τη στιγμή που εναποθέτουμε τις ελπίδες επίλυσης των προβλημάτων μας σε αυτούς που τα δημιουργούν και ευθύνονται για τη διαιώνισή τους. Η ψήφος λοιπόν δεν αποτελεί  »δύναμη απόφασης» για το μέλλον μας, αλλά υποθήκευση αυτού του μέλλοντος σε κάθε επίδοξο και αυτόκλητο πολιτικό μεσσία και σωτήρα μας. Όταν αντίθετα αποφασίσουμε να πάρουμε οι ίδιοι/ες τη ζωή μας στα χέρια μας και στείλουμε τον κοινοβουλευτισμό, την αντιπροσώπευση και το κρατικο-καπιταλιστικό σύστημα που τα αναπαράγουν στον κάδο της ιστορίας  μόνο τότε  δεν θα περιοριζόμαστε στην »ελευθερία» απόφασης που προσφέρει η αστική δημοκρατία -το να αποφασίζουμε δηλαδή το ποια κλίκα εξουσιαστών θα διαχειριστεί την οικονομική μας εκμετάλλευση και την πολιτική μας καταπίεση- και  θα αποφασίζουμε οι ίδιοι/ες για μας.

«Το αποτέλεσμα των εκλογών αντιπροσωπεύει την λαϊκή βούληση.»

Η ηθική και πολιτική νομιμοποίηση του κράτους και του καπιταλισμού προέρχεται και αναπαράγεται πάνω στην φενάκη της περίφημης λαϊκής εντολής και βούλησης του υποτιθέμενα »κυρίαρχου» λαού. Μέσω της εκλογικής αυταπάτης πείθονται οι εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι ότι η εκμετάλλευση και η καταπίεση που υφίστανται είναι όχι μόνο δική τους επιλογή και απόφαση, αλλά κυρίως προϊόν της δικής τους »κυριαρχίας». Στη σύγχρονη ειδικά συγκυρία, που τα ποσοστά αποχής αγγίζουν σχεδόν το 50% του πολιτικού σώματος το να θεωρείται το αποτέλεσμα των εκλογών και η σύνθεση του κοινοβουλίου έκφραση της λαϊκής βούλησης είναι το ελάχιστο φαιδρό. Η μόνη βούληση που εκφράζεται στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας από της απαρχές της ιστορικής της διαμόρφωσης είναι η βούληση των κρατιστών και καπιταλιστών να συνεχίζουν να κερδοφορούν εις βάρος μας, καρπωνόμενοι ληστρικά τον κοινωνικό πλούτο και τα συλλογικά αγαθά που προέρχονται από τη δική μας εργασία και ανήκουν σε όλους/ες.

«Αν δεν θέλετε εκλογές και κοινοβούλιο μήπως είστε θιασώτες ολοκληρωτικών καθεστώτων;»

Αν υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες και ιδεολογήματα που αρνούνται τον κοινοβουλευτισμό δεν συνεπάγεται ότι εκκινούν και από την ίδια αφετηρία σκέψης ούτε ότι προσβλέπουν στον ίδιο σκοπό. Ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι φίλος μου. Και αυτό είναι κάτι που ισχύει και με το παραπάνω ειδικά στην συγκεκριμένη περίπτωση. Αν υποθέσουμε πως το έτερο αντικοινοβουλευτικό ρεύμα αντιπροσωπεύεται από τους κάθε λογής φασίστες τότε ο καθένας μπορεί εύκολα να καταλάβει την άβυσσο που τους χωρίζει από τους αναρχικούς και την κριτική τους στον κοινοβουλευτισμό. Οι φασίστες, εχθροί της ελευθερίας, αντιπαλεύουν την αστική δημοκρατία επειδή επιδιώκουν να εκμηδενίσουν και τα λιγοστά αυτά δικαιώματα και ελευθερίες που αυτή επιτρέπει και τα οποία έχουν κατακτηθεί με κοινωνικούς αγώνες, χάριν της απόλυτης εξουσίας του φύρερ τους. Στον αντίποδα, οι αναρχικοί/ές αμφισβητούμε και αντιπαλεύουμε την αστική δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό γιατί τα θεωρούμε ως προκάλυμμα που αποκρύπτει εξωραΐζοντας την κοινοβουλευτική ολιγαρχία, την ταξική ανισότητα και την ανελευθερία· γιατί θέλουμε την επέκταση της ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας ως τα έσχατα όριά της.  

Κάθε πολιτικός ολοκληρωτισμός είτε ιστορικός είτε σύγχρονος εκκινεί από τη βάση του κράτους έστω και υπό διαφορετικές μορφές και προϋποθέτει την κατάληψη της εξουσίας. Ως αναρχικοί/ές αντιλαμβανόμαστε τόσο το κράτος σε οποιαδήποτε μορφή του, όσο και την εξουσία σε οποιαδήποτε έκφανσή της ως εχθρικά, ακριβώς επειδή συνιστούν εκ θεμελίων ολοκληρωτισμό, επιβολή και κυριαρχία κάποιων, έναντι των υπολοίπων. Γι’ αυτό και είμαστε το μοναδικό ιστορικά πολιτικό ρεύμα που τοποθετείται ξεκάθαρα βάσει αρχών αντικοινοβουλευτικά, αντικρατικά και αντίκειται ιδεολογικά σε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας. 

«Ναι αλλά, αν δεν ψηφίσω θα ανέβει η ακροδεξιά.»

Η ακροδεξιά πηγάζει από τον κρατισμό και τον εθνικισμό (ως κυρίαρχες ιδεολογίες). Συσπειρώνει και αντανακλά τα συντηρητικά και μισαλλόδοξα ένστικτα και καταβολές της κοινωνίας και ανιχνεύεται, ενισχύεται ως ιδεολογία και πρακτική  στο κοινωνικό σώμα ανεξάρτητα από τις εκλογές. Το αποτέλεσμα των εκλογών αποτυπώνει απλώς αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα και αντίστοιχα το πλήθος όλων όσοι ενστερνίζονται φασιστικά/ναζιστικά ιδεολογήματα  χωρίς να τα διαμορφώνει στη βάση τους. Υπό αυτό το πρίσμα, δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη ότι η αντεπίθεση στον εθνικισμό και στην ακροδεξιά μπορεί να έρθει μέσα από θεσμική και κοινοβουλευτική διαχείριση και οποιασδήποτε μορφής θεσμικό «αντιφασισμό». Ανάχωμα στην άνοδο της ακροδεξιάς  μπορεί να αποτελέσει μόνο ο αντιθεσμικός αντιφασισμός από τα κάτω μακρία από λογικές κοινοβουλευτικού αντιφασισμού που στη βάση του χρησιμοποιεί αντιφασιστική ρητορική είτε για να ενισχύσει το ιδεολόγημα των δύο άκρων προς συσπείρωση και ενίσχυση του κράτους είτε προς άγραν ψήφων και εντυπώσεων. Χαρακτηριστικό και γλαφυρό παράδειγμα αποτελεί ο «αντιφασισμός» του ΣΥΡΙΖΑ που συγκυβέρνησε με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ ή η ΝΔ που δήλωσε πρόθυμη να συνεργαστεί με μία πιο «σοβαρή» Χρυσή Αυγή. Η πραγματική αντιφασιστική δράση που μπορεί να πολεμήσει το φασισμό στον πυρήνα του μπορεί να επέλθει μόνο όταν αυτός χτυπηθεί συνολικά στον δρόμο από το σύνολο των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων χωρίς να του αφήνεται περιθώριο ανάπτυξης στον δημόσιο χώρο, στη δουλειά, στο σχολείο, στη γειτονία. Μόνο όταν συνειδητοποιηθεί ότι ο εχθρός δεν είναι ο μετανάστης, το lgbtq άτομο, αυτός που διαφέρει με οποιονδήποτε τρόπο και δεν εμπίπτει στα πρότυπα των εθνικιστικών φανασιώσεων, αλλά το κράτος και τα μικρά και μεγάλα, ντόπια και ξένα αφεντικά.

«Τί θα πετύχω αν απέχω;»

Κατ΄αρχήν πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι υπάρχουν διάφορα είδη αποχής. Υπάρχει η αποχή που είναι συνέπεια μιας γενικότερης στάσης παραίτησης, μοιρολατρίας και αδιαφορίας απέναντι στα τεκταινόμενα της κοινωνικής ζωής, δηλαδή σε όλα όσα υπερβαίνουν τον στενό κύκλο της ιδιώτευσης και του ατομικισμού. Είναι βέβαιο πως απέχοντας κατ΄ αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται ό, τι ακριβώς επιτυγχάνεται και μέσω της συμμετοχής στις εκλογές. Δηλαδή τίποτα. Αν δεν οργανωθούμε, αγωνιστούμε και διασυνδεθούμε με όλους όσους/όσες βιώνουν τα ίδια προβλήματα, την ίδια καταπίεση και εκμετάλλευση με εμάς,  πάλι άλλοι θα αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Γι’ αυτό και τονίζουμε συνεχώς πως μόνο η αποχή δεν αρκεί. Υπάρχει όμως και ένα ριζικά διαφορετικό είδος αποχής. Πρόκειται για τη συνειδητή πολιτική αποχή η οποία είναι συνέπεια της αμφισβήτησης του δικαιώματος μιας πολιτικής ελίτ να κατέχει το μονοπώλιο της λήψης των αποφάσεων που αφορούν το σύνολο της κοινωνίας. Είναι η αποχή που σημαίνει άρνηση νομιμοποίησης του συστήματος κυριαρχίας, άρνηση παράδοσης στην καταπίεση και εκμετάλλευσή μας, άρνηση σύναψης ανακωχής με τους δυνάστες μας, άρνηση να ενισχύσουμε την εξουσία άλλων πάνω μας. Αυτού του είδους η αποχή δεν είναι η τελευταία λέξη αλλά μόνο το πρώτο βήμα ενός συνεχούς, πολυεπίπεδου και επίπονου αγώνα· του αγώνα για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση, η οποία αποτελεί προϋπόθεση της κοινωνικής και ατομικής απελευθέρωσης. Αυτή η αποχή δεν είναι ένδειξη απάθειας και παραίτησης αλλά μια πράξη σύγκρουσης και αγώνα. Αυτή την αποχή προτάσσουμε οι αναρχικοί/ες.

«Αν κάποιοι αποδείχθηκαν ψεύτες και κλέφτες ας ψηφίσουμε νέα πρόσωπα ή μικρότερα κόμματα που δεν έχουν δοκιμαστεί.»

Ο παραπάνω ισχυρισμός μετατοπίζει το πρόβλημα από την ουσία του, που είναι το κρατικο/καπιταλιστικό σύστημα κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης στα πρόσωπα που το πλαισιώνουν. Κάθε κόμμα και κάθε υποψήφιος  αποσκοπεί στην κατάληψη της εξουσίας και αποτελεί πυλώνα του συστήματος που την νομιμοποιεί, νομιμοποιώντας παράλληλα και παράγοντας τη δική μας εξαθλίωση. Το ότι ένα κόμμα θεωρείται μικρό επειδή συγκυριακά η δυναμική του και ο συσχετισμός δυνάμεών  δεν του επιτρέπουν να γίνει μεγάλο, δεν σημαίνει ότι δεν έχει αυτές τις βλέψεις πολιτικής κυριαρχίας. Μην ξεχνάμε άλλωστε τα πενιχρά εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ πριν γίνει κυβέρνηση και την ευκολία με την οποία πέρασε τόσα αντικοινωνικά μέτρα. Συνεπώς, το ζήτημα δεν έγκειται στην αλλαγή των προσώπων, αλλά στην αποδόμηση και απονομιμοποίηση του συστήματος  εξουσίας. Το να εκλεγούν επομένως άλλα πρόσωπα δεν θα επιλύσει κανένα πρόβλημα. Η εξουσία δεδομένα διαφθείρει και αποτελεί τη βάση αναπαραγωγής κάθε ανισότητας. Ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που κάποιος έχει τις αγαθότερες των προθέσεων πριν καταλάβει την εξουσία, αφού την καταλάβει θα την χρησιμοποιήσει για να επιβληθεί και να τη διατηρήσει εσαεί. «Αυτή είναι η φύση κάθε εξουσίας: είναι καταδικασμένη να προκαλεί το κακό. […] Η ανθρώπινη φύση, η φύση κάθε ανθρώπου είναι τέτοια που, αν έχει δύναμη εναντίον άλλων, θα τους καταπιέζει μονίμως· όταν βρεθεί σε μια εξαιρετική θέση και αποσπαστεί από την ανθρώπινη ισότητα, γίνεται αχρεία. Η ισότητα και η απουσία εξουσίας είναι οι μόνες συνθήκες που είναι ουσιώδεις για την ηθικότητα κάθε ανθρώπου.» (Μ. Μπακούνιν)

«Ναι όμως στη δημοκρατία υπάρχουν πολλά διαφορετικά κόμματα για να εκφράζονται και να εξυπηρετούνται όλα τα διαφορετικά συμφέροντα…»

Όλα αυτά τα κόμματα αποδέχονται και στηρίζουν το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα. Συμμετέχουν στις εκλογές στοχεύοντας στην κατάκτηση της κρατικής εξουσίας είτε στο να μεγαλώσουν το κομματικό τους μαντρί. Η επιτυχία τους το πολύ να σημάνει την εναλλαγή ενός δυνάστη με κάποιον άλλο. Αν αντιπροσώπευαν αντιθετικά προς το καθεστώς και πραγματικά υπέρ των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων συμφέροντα, δεν θα τους επιτρέπονταν η συμμετοχή στις εκλογές, γιατί η συμμετοχή στις εκλογές προϋποθέτει την αποδοχή και συγχρόνως τη νομιμοποίηση της αστικής δημοκρατίας, του κοινοβουλίου, του συντάγματος και των νόμων του κράτους. Δηλαδή, το νόμο και το δίκαιο των ισχυρών.

«Γιατί δεν κατεβαίνετε εσείς στις εκλογές;»

Ακριβώς γιατί επιδιώκουμε την καταστροφή του κράτους και όχι την κατάληψη ή την διατήρησή του με οποιοδήποτε τρόπο. Γνωρίζουμε ότι το πρόβλημα δεν έγκειται στα διαφορετικά πρόσωπα των κυβερνόντων και διαχειριστών του αλλά στην ίδια την ύπαρξη της διακυβέρνησης όποια μορφή κι αν αυτή έχει. Κατά συνέπεια, δεν αποδεχόμαστε και δεν νομιμοποιούμε τον κοινοβουλευτισμό, δεν αποδεχόμαστε την αντιπροσώπευση ως τρόπο λήψης αποφάσεων και δράσης, δεν αποδεχόμαστε την εξουσία. Το τελευταίο όμως δεν περιορίζεται μονόπλευρα στο ότι δεν θέλουμε να εξουσιαζόμαστε από κανένα, αλλά και στο ότι δεν θέλουμε να εξουσιάζουμε και κανέναν. Οι αναρχικοί/ές δεν θέλουμε να «απελευθερώσουμε» τους ανθρώπους· θέλουμε οι ίδιοι οι άνθρωποι να αποκτήσουν τη βούληση για την απελευθέρωσή τους και να την κατακτήσουν με τις δικές τους συλλογικές δημιουργικές δυνάμεις. Σε αυτή την προσπάθεια κοινωνικής αυτο-απελευθέρωσης οι αναρχικοί θα αγωνιστούμε εντός της επαναστατημένης κοινωνίας  και όχι υπεράνω αυτής ως μια πεφωτισμένη πρωτοπορία που θα δρα δήθεν στο όνομά της. «Αν ποτέ κανείς φαντάστηκε, ότι οι αναρχικοί θα του προσφέρουν την ελευθερία, θα λύσουν τα προβλήματά του, θα τον οδηγήσουν στη γη της επαγγελίας, δεν κατάλαβε ποτέ τον αναρχισμό.» (Σι Φου)

Η συμμετοχή μας σε οποιαδήποτε εκλογική  διαδικασία θα αποτελούσε αυτόματα αυτοαναίρεση, αξιακή έκπτωση και ιδεολογική υπαναχώρηση. Τέλος, σε αντίθεση με το σύνολο του πολιτικού φάσματος, αντιλαμβανόμαστε τους σκοπούς και τα μέσα ως άρρηκτα συνδεδεμένα. Τα μέσα οφείλουν να κυοφορούν και να αντικατοπτρίζουν τον τελικό σκοπό. Συνεπώς, δεν θέλουμε να καταλάβουμε την πολιτική εξουσία για να την καταργήσουμε υποτίθεται  στη συνεχεία, όπως διατείνονται οι αριστεροί κρατιστές οποιασδήποτε  “λαϊκής”, “εργατικής”, “σοσιαλιστικής” δημοκρατίας γιατί όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά κανένας από όσους κατέλαβαν την εξουσία δεν την κατάργησε ποτέ.

«Ωραία ακούγονται αλλά είναι ουτοπικά.»

Κατά την περίοδο της αρχαιότητας η κατάργησή την βασιλείας και της θεσμοθετημένης δουλείας θεωρούνταν ουτοπία. Αντίστοιχα και κατά την περίοδο της φεουδαρχίας η κατάργηση της θεωρούνταν επίσης ουτοπία, όπως και η θεσμική –τουλάχιστον- αναγνώριση της ισοτιμίας των δύο φύλων πριν κάποια χρόνια θα θεωρούνταν επίσης χίμαιρα. Όμως, κάποιες μικρές στην αρχή ορδές τόλμησαν όχι μόνο να οραματιστούν μία διαφορετική και πιο δίκαιη πολιτική, οικονομική και κοινωνική οργάνωση της ζωής τους αλλά να αγωνιστούν για να την διεκδικήσουν στην πράξη για όλους. Η ουτοπία του σήμερα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Δεν είναι λοιπόν ουτοπικό το να πιστεύουμε ότι ένας άλλος κόσμος χωρίς κράτος, τάξεις, ατομική ιδιοκτησία και εξουσία είναι εφικτός και να αγωνιζόμαστε για να του δώσουμε σάρκα και οστά. Ουτοπικό είναι το να πιστεύει κανείς ότι αυτό το σύστημα ανισότητας και ανελευθερίας μπορεί να εξανθρωπιστεί.

«Και τι προτείνετε τελικά;»

Θέλουμε και μπορούμε να συναποφασίζουμε για κάθε ζήτημα που μας αφορά και να αναλάβουμε οι ίδιοι/ες  την αυτοδιεύθυνση και αυτοοργάνωση της συλλογικής και ατομικής μας ζωής. Θέλουμε την ελεύθερη ομοσπονδιοποίηση αυτοοργανωμένων και αυτοδιευθυνόμενων κοινοτήτων-κομμούνων, τα μέλη των οποίων θα λαμβάνουν ισότιμα τις αποφάσεις τους με οριζόντιες διαδικασίες. Οι αποφάσεις αυτές θα λαμβάνονται αμεσοδημοκρατικά από τις συνελεύσεις των μελών της κοινότητας με συζήτηση και συνδιαμόρφωση προτάσεων, χωρίς δέσμευση ή καταπίεση της μειοψηφίας. Δεν θέλουμε να υπάρχουν κέντρα άσκησης εξουσίας και θεσμοί διαχωρισμένοι από το κοινωνικό σώμα. Όπου απαιτείται εκπροσώπηση, ο εκπρόσωπος θα είναι ανακλητός και θα μεταφέρει τις αποφάσεις της κοινότητας στην οποία συμμετέχει λογοδοτώντας κάθε στιγμή σε αυτήν και θα τις συνδιαμορφώνει εκ νέου με τους εκπροσώπους των άλλων κοινοτήτων. Προπλάσματα αυτής της κοινωνικής οργάνωσης μπορούν να ξεκινήσουν ήδη στο σήμερα, αρκεί να καταρρίψουμε στο μυαλό μας όλες τις εξουσιαστικές, κυβερνητικές και κρατικιστικές προλήψεις με τις οποίες οι εξουσιαστές μας γαλούχησαν από την αρχή της ζωής μας προς ίδιον τους όφελος. Αρκεί να σταματήσουμε να περιμένουμε οτιδήποτε καλό από τα πάνω και να πιστέψουμε για πρώτη φορά στις δικές μας ατομικές και συλλογικές δημιουργικές δυνάμεις.

 

Να αγωνιστούμε για την ακρατική, αταξική και ανεξούσια κοινωνία…

ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ


Ενημέρωση από την αντιεκλογική συγκέντρωση της 27/6

Την Πέμπτη 27/6 πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Καμάρας αντιεκλογική συγκέντρωση στην οποία συμμετείχαν περίπου 40 σύντροφοι και συντρόφισσες, αναρτήθηκαν πανό, πετάχτηκαν τρικάκια ενώ μοιράστηκαν και διαβάστηκαν αναρχικά αντιεκλογικά κείμενα. Στην συγκέντρωση εκτός από την δική μας συλλογικότητα κάλεσαν και συμμετείχαν η κατάληψη Terra Incognita, η αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης Πυρανθός, η Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης και οι Αναρχικοί Κομμουνιστές Φοιτητές, Αναρχικές Κομμουνίστριες Φοιτήτριες. Μετά το τέλος της συγκέντρωσης πραγματοποιήθηκε μαζική παρέμβαση / αφισοκόλληση σε παρακείμενους δρόμους.

 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΑ

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

 

Αντιεκλογική συγκέντρωση 27/6

Ὄχι· δὲν ψηφίζομεν· ἡ βουλὴ δὲν εἶναι δι’ ἡμᾶς, οὔτε οἱ νόμοι, οὔτε τὰ συντάγματα, οὔτε οἱ στρατοί, οὔτε αἱ ἀστυνομίαι, οὔτε ἡ χωροφυλακή, οὔτε τὰ δικαστήρια, οὔτε τίποτε ἐξ ὅσων ἀποτελεῖται τὸ παρὸν τυραννικὸν καθεστώς, ἀλλὰ δι’ ἐκείνους ποῦ μᾶς κλέπτουν, ἀλλὰ δι’ ἐκείνους ποῦ μᾶς τυραννοῦν, ἀλλὰ δι’ ἐκείνους ποῦ μᾶς ποτίζουν καθημέραν δηλητήριον.

Ὄχι· δὲν ψηφίζομεν διότι δὲν θέλομεν τὴν παράτασιν τῆς τοιαύτης δυσαρμονίας καὶ βαρβαρότητος, διότι δὲν θέλομεν νόμους, διότι δὲν θέλομεν νὰ προσθέσωμεν νέους στύλους εἰς τὸ καταρρέον οἰκοδόμημα τῆς ἀνισότητος καὶ τῆς τυραννίας.

ΝΕΟΝ ΦΩΣ (Αναρχική εφημερίδα του Πύργου), 31/1/1899

120 χρόνια μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει στην ουσία του κοινοβουλευτικού συστήματος, παρά μόνο τα ονόματα των πολιτικών διαχειριστών και αντιπροσώπων του. Η αστική δημοκρατία, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανάδυση και λειτουργία του κράτους και του καπιταλισμού αποτελεί θεμέλιο λίθο της διαιώνισης των συνθηκών οικονομικής εκμετάλλευσης και πολιτικής καταπίεσης των από τα κάτω.

Είναι καιρός πλέον να καταλάβουμε όλοι εμείς οι καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι, ότι οι επίδοξοι μεσσίες δεν μπαίνουν στον στίβο της πολιτικής για να υπερασπίσουν τα συμφέροντά μας, αλλά τα δικά τους, τόσο τα ατομικά όσο και της τάξης και του συστήματος που υπηρετούν. Ότι όλοι οι πολιτικοί και όλα τα κόμματα πέρα από τις επιφανειακές επίπλαστες διαφοροποιήσεις τους επιδιώκουν την κατάληψη της εξουσίας και την διαχείριση της εκμετάλλευσής μας. Ότι κανένας άλλος δεν γνωρίζει τα προβλήματά μας και τις λύσεις τους καλύτερα από εμάς τους ίδιους. Ότι τελικά η μοιρολατρία, η ανάθεση και η αίσθηση αδυναμίας που δημιουργούν στους ανθρώπους οι κυρίαρχοι είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να συνεχίσουν να χειραγωγούν και να εξουσιάζουν ώστε να καρπώνονται από την εξαθλίωσή μας.

Όσο υπάρχει κράτος, καπιταλισμός και κάθε μορφή εξουσίας, το αναρχικό πρόταγμα θα παραμένει διαχρονικά επίκαιρο αποτελώντας τη μόνη ρεαλιστική προοπτική για μια κοινωνία αλληλεγγύης, ισότητας και ελευθερίας.

Να εμπιστευτούμε τις ατομικές και συλλογικές δημιουργικές μας δυνάμεις για μια ελεύθερη και αξιοπρεπή ζωή χωρίς αφέντες και υποτελείς, χωρίς καθοδηγητές και υποτακτικούς, χωρίς αντιπροσώπευση,

Χωρίς εξουσία…


ΑΝΤΙΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

27/6, ΚΑΜΑΡΑ, 19:00


Αντιεκλογικές Παρεμβάσεις

Το προηγούμενο διάστημα πραγματοποιήθηκαν στην πόλη της Θεσσαλονίκης εντιεκλογικές, αντικοινοβουλευτικές παρεμβάσεις με αφορμή τις τριπλές εκλογές της 26ης Μάη.

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ

ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΟΣ ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΟΣ, ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΑΤΙΚΗ, ΑΤΑΞΙΚΗ & ΑΝΕΞΟΥΣΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ


ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

Ο πολιτικός κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται για μια ακόμη φορά στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής. Ο εισαγγελέας Κωνσταντίνου κάνοντας χρήση του εισαγγελικού βέτο αναίρεσε την θετική γνωμοδότηση του συμβουλίου φυλακών Βόλου στερώντας του έτσι το  δικαίωμα στην ολιγοήμερη άδεια. Ένα δικαίωμα που δικαιούται –σύμφωνα με τους νόμους τους- από το 2010 και το οποίο κατάφερε να κερδίσει μετά από απεργία πείνας μόλις τον τελευταίο χρόνο έχοντας πάρει συνολικά μέχρι τώρα έξι άδειες. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος εισαγγελέας είχε εισηγηθεί υπέρ της χορήγησης άδειας στον συγκεκριμένο κρατούμενο στο παρελθόν. Αυτή η όψιμη αλλαγή στάσης είναι αποκαλυπτική του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη ειδικά όταν πρόκειται για δηλωμένους εχθρούς του καθεστώτος.

Ενάντια σε αυτή τη νέα κατασταλτική μεθόδευση ο Δημήτρης Κουφοντίνας, χρησιμοποιώντας για ακόμα μια φορά ως έσχατο μέσο πάλης το ίδιο του σώμα, έχει ξεκινήσει από τις 2/5 απεργία πείνας με στόχο το αυτονόητο και το δίκαιο.

Οι λήψεις των αποφάσεων που αφορούν τo ζήτημα των αδειών των φυλακισμένων, λαμβάνονται από το συμβούλιο της κάθε φυλακής. Το εισαγγελικό βέτο είναι ένα επιπλέον κατασταλτικό μέσο που θεσμοθετήθηκε με μοναδικό σκοπό την πλήρη χειραγώγηση των αποφάσεων αυτών, ανάλογα με τις επιταγές της εκάστοτε πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Το αποτέλεσμα της χρήσης του συγκεκριμένου νομοθετήματος είναι η περεταίρω καταπάτηση των δικαιωμάτων των φυλακισμένων ενώ μέσω αυτού φανερώνεται η εκδικητική και απάνθρωπη φύση του κράτους. Το καθεστώς εξαίρεσης είναι το νομοθετημένο πλέον κατασταλτικό πλαίσιο που επιφυλάσσει το κράτος για τους πολιτικούς του αντιπάλους· όλους όσους, δηλαδή, συνειδητά αγωνίζονται ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση.

Ειδικά στην περίπτωση του Δ. Κουφοντίνα το κράτος μέσω του δικαστικού συμπλέγματος και με φερέφωνο τα ΜΜΕ, επιχειρεί να κάμψει την πολυετή ανυποχώρητη και αγωνιστική του στάση επιζητώντας από αυτόν μια δήλωση μετανοίας. Του ζητούν με αντάλλαγμα την άδεια που δικαιούται να αποκηρύξει το παρελθόν, τη δράση και τις ιδέες του που τόσα χρόνια άτεγκτα και δίχως ίχνος μεταμέλειας έχει υποστηρίξει και υπερασπιστεί. Με αυτό τον τρόπο επιχειρούν την πολιτική και ηθική του εκμηδένιση. Δεν αρκούνται όμως μόνο σε αυτό. Με το δεδομένο της ήδη επιβαρυμένης κατάστασης της υγείας του λόγω και της προηγούμενης απεργίας πείνας απειλείται άμεσα η ίδια του η ζωή, οδηγώντας τον, εκτός των άλλων και στη φυσική εξόντωση.

Από την πλευρά μας δεν θα μπορούσαμε παρά να σταθούμε δίπλα του σε αυτό τον δίκαιο αγώνα ενάντια στην εκδικητική εμμονή των διωκτικών μηχανισμών του κράτους και των εντολέων του. Οι πολιτικοί κρατούμενοι είναι αναπόσπαστο κομμάτι του κοινωνικού κινήματος ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και την εξουσία και ως τέτοιους θα τους υπερασπιστούμε. Μέχρι να πάρουμε πίσω όλους τους ομήρους του κοινωνικού, ταξικού πολέμου, μέχρι την καταστροφή και της τελευταίας φυλακής.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ


 

Αναρχική Πρωτομαγιά ενάντια σε κράτος και αφεντικά

1η Μάη 2019


ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟ

 

Μολονότι περιμένουμε ελάχιστα από την καθιέρωση του οκταώρου υποσχόμαστε με πίστη να βοηθήσουμε τα αδέλφια μας που βρίσκονται σε μειονεκτικότερη θέση σ’ αυτή την ταξική πάλη με όλα τα μέσα και τη δύναμη που διαθέτουμε, εφόσον κι αυτοί θα συνεχίσουν να διατηρούν ένα ανοιχτό και αποφασισμένο μέτωπο ενάντια στους κοινούς μας καταπιεστές, τους αριστοκράτες αλήτες και τους εκμεταλλευτές. Απόφασή μας είναι να κάνουμε έκκληση στην τάξη των μισθωτών να πάρει τα όπλα για να προβάλει στους εκμεταλλευτές της το μοναδικό επιχείρημα που μπορεί να θεωρηθεί αποτελεσματικό: ΒΙΑ. Η πολεμική μας κραυγή είναι: «Θάνατος στους εχθρούς του ανθρώπινου γένους!»

Εισήγηση του Ώγκαστ Σπάις, που έγινε δεκτή από το

Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο τον Οκτώβρη του 1885

 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ…

Σικάγο, Μάης 1886, ένα τεράστιο κύμα απεργιών παραλύει ολόκληρη την πόλη η οποία αποτελούσε το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ αλλά επεκτάθηκε και σε άλλα μέρη της χώρας. Πάνω από 60.000 ήταν οι απεργοί στο Σικάγο ενώ συνολικά ξεπέρασαν τους 400.000 με κύριο αίτημα το 8ωρο και ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς. Τέσσερις αναρχικοί, πρωτεργάτες της απεργίας οδηγούνται στην αγχόνη από το αμερικανικό κράτος προκειμένου να ανακοπεί η απεργιακή παλίρροια και να εξορκιστεί η απειλή της κοινωνικής επανάστασης.

Η 1η Μαΐου αποτελεί ημέρα μνήμης και αγώνα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Ημέρα μνήμης του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγο που πνίγηκε στο αίμα των εργατών, των δολοφονημένων από το αμερικανικό κράτος αναρχικών, και όλων όσων -σε κάθε τόπο και εποχή- πάλεψαν και αφιέρωσαν τη ζωή τους αγωνιζόμενοι για τη χειραφέτηση των εκμεταλλευόμενων. Αλλά αποτελεί και μια ημέρα αγώνα, γιατί η πρωταρχική αιτία που γέννησε και καθιέρωσε την Πρωτομαγιά ως ορόσημο στους αγώνες της εργατικής τάξης δεν είναι άλλη από την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας και τα δεινά που αυτή προκαλεί. 133 χρόνια μετά, η ίδια αιτία εξακολουθεί να αποτελεί την επονείδιστη βάση και της σημερινής κοινωνίας προκαλώντας καθημερινά εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα παγκοσμίως στο βωμό της οικονομίας της αγοράς και του κέρδους.

Ωστόσο, ο αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια μόνο μέρα αλλά οφείλει να είναι καθημερινός. Κατακτήσεις και δικαιώματα που κερδήθηκαν κυριολεκτικά με αίμα έναν αιώνα πριν όπως το 8ωρο ή η Κυριακάτικη αργία είναι κάθε άλλο παρά κατοχυρωμένα στη σύγχρονη πραγματικότητα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Η εντατικοποίηση της εργασίας σε συνδυασμό με τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις ευθύνονται κάθε χρόνο για χιλιάδες «ατυχήματα» και ασθένειες που οφείλονται στην εργασία ενώ δεκάδες από αυτά τα περιστατικά καταλήγουν θανατηφόρα. Η ανεργία που μαστίζει μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας ή η μόνιμη απειλή της που αναγκάζει όσους εργάζονται να υπομείνουν ακόμα και τις πιο άθλιες συνθήκες, η αμειβόμενη με ψίχουλα και ανασφάλιστη εργασία, η μηδαμινή λήψη μέτρων ασφαλείας από πλευράς των αφεντικών σε αντιστοιχία με τους υποτυπώδεις ελέγχους των ελεγκτικών μηχανισμών σηματοδοτούν τον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα που βιώνει καθημερινά η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων.

Τις τελευταίες δεκαετίες ο γραφειοκρατικός κομματικός συνδικαλισμός υπήρξε η σημαντικότερη τροχοπέδη στον αγώνα των εργατών ενάντια στην εκμετάλλευσή τους αφού αποτελεί μέσο χειραγώγησης, εκτόνωσης και αποδυνάμωσης των εργατικών αγώνων με τελικούς κερδισμένους τα ίδια τα αφεντικά. Η κυριαρχία αυτού του είδους συνδικαλισμού στους εργασιακούς χώρους είχε ως αποτέλεσμα την απαξίωση εν γένει του συνδικαλισμού στα μάτια των εργαζομένων. Άμεσο επακόλουθο αυτής της συνθήκης είναι αφενός η επικράτηση της ηττοπάθειας και της μοιρολατρίας στις τάξεις των εργαζομένων και αφετέρου η αποθράσυνση των αφεντικών ελλείψει ενός ισχυρού αντίπαλου δέους εκ μέρους των εργατών. Αυτή η κατάσταση όμως δεν είναι ούτε αναπόφευκτη ούτε μονόδρομος. Μπορεί και πρέπει να αλλάξει αρκεί να το θελήσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Ενάντια στην απάθεια και την ανάθεση, όλοι οι εργάτες και οι εργάτριες πρέπει να ξαναπάρουμε στα δικά μας χέρια τους αγώνες μας κάνοντας τον συνδικαλισμό ξανά απειλή για τα αφεντικά. Μέσα από σωματεία βάσης, με γνώμονα την ταξική αλληλεγγύη, την αντιιεραρχική οργάνωση και την αδιαμεσολάβητη άμεση δράση όλων των εργατών, μακριά από αρχηγούς και αυθεντίες, πρέπει να αγωνιστούμε για να βάλουμε φρένο στην ασυδοσία των αφεντικών αρχικά, και για να πετύχουμε μικρές αλλά αναγκαίες νίκες στη συνέχεια.

Οι άμεσες βελτιώσεις -όσο μικρές κι αν φαίνονται- και οι οποίες αφορούν τις συνθήκες δουλειάς, την ασφάλιση, το ωράριο, τον μισθό ή την ανάκληση απολύσεων είναι ζωτικής σημασίας για τον κόσμο της εργασίας και γι’ αυτό οφείλουμε να παλεύουμε για την επίτευξή τους με όλες μας τις δυνάμεις. Παρόλα αυτά, ο απαραίτητος αγώνας για αυτές τις βελτιώσεις δεν θα πρέπει να μας κάνει ποτέ να χάσουμε από το βλέμμα μας την μεγάλη εικόνα. Αφενός την οργανική σχέση που συνδέει τις επιμέρους εκμεταλλευτικές εκφάνσεις με την πρωταρχική πηγή της εκμετάλλευσης, δηλαδή την ταξική και κρατική διάρθρωση της κοινωνίας. Αφετέρου τον μοναδικό τρόπο οριστικής εξάλειψης αυτών των εκφάνσεων που προκύπτει λογικά από την παραπάνω συνειδητοποίηση· δηλαδή την ολική ανατροπή του καπιταλισμού και του ιστορικού υπηρέτη, προστάτη και συμμάχου του, του κράτους.

Όπως και οι σύντροφοί μας στο Σικάγο 133 χρόνια πριν, δεν ξεχνάμε πως σκοπός του αγώνα μας ως αναρχικοί/ές δεν είναι το να αποκτήσουμε όλοι ίσα δικαιώματα στη σκλαβιά ούτε να κάνουμε τις αλυσίδες μας λίγο πιο ελαφριές αλλά το να αποκαταστήσουμε πλήρως την ανθρώπινη υπόστασή μας, κάτι που μπορεί να συμβεί μόνο σε συνθήκες ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

…ΝΑ ΠΡΟΤΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ

ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

ΠΟΡΕΙΑ 1 ΜΑΪΟΥ

ΚΑΜΑΡΑ 11:00

Συμμετέχουμε στο κοινό αναρχικό/αντιεξουσιαστικό μπλόκ.

αναρχική συλλογικότητα Άνω Θρώσκω