Λίγα λόγια για την εξέγερση στην Παταγονία (1921-1922)

(Με αφορμή την προβολή της ταινίας «ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΗ ΠΑΤΑΓΟΝΙΑ»)

 

«… Αυτή η επανάσταση μινιατούρα έμοιαζε να εξηγεί τους μηχανισμούς όλων των επαναστάσεων».

Μπρους Τσάτουιν, συγγραφέας και μελετητής της ιστορίας της Παταγονίας.

 

 

Στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα, το νοτιότερο κομμάτι της Λατινικής Αμερικής, γνωστό με το όνομα Παταγονία, έγινε η σκηνή ενός ακόμα επεισοδίου του ανειρήνευτου ταξικού πολέμου που διεξάγεται αδιάκοπα σε κάθε γωνιά της Γης μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων. Διαβάστε περισσότερα

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

Μια ακόμη πτυχή του ολοκληρωτισμού που έχουν επιβάλλει κράτος και κεφάλαιο με πρόσχημα την πανδημία αποτελεί η επίταση της καταστολής εναντίον των ομήρων του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, εναντίον των πολιτικών κρατουμένων.

Στις 22/12 ο πολιτικός κρατούμενος Δ. Κουφοντίνας απήχθη από τις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας, όπου κρατούνταν τα τελευταία 2,5 χρόνια, στο πλαίσιο της εφαρμογής του νέου νομοσχεδίου για τις φυλακές. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο πέραν της φωτογραφικής στοχοποίησης εναντίον του ίδιου του Κουφοντίνα προβλέπει τη γενικότερη αυστηροποίηση των όρων για τις άδειες και τις αγροτικές φυλακές. Το νομοσχέδιο αυτό ορίζει την επαναμεταγωγή κρατουμένων από αγροτικές φυλακές στην φυλακή όπου αρχικά κρατούνταν· που στην περίπτωση του Δ. Κουφοντίνα είναι ο Κορυδαλλός. Σε μια εξόφθαλμη καταστρατήγηση του ίδιου τους του νόμου, οι κρατιστές μέσω της γενικής γραμματέως «Αντεγκληματικής» Πολιτικής, Σ. Νικολάου αποφάσισαν να τον μεταφέρουν στις φυλακές Δομοκού με αδιαφανείς διαδικασίες, ψευδόμενοι μάλιστα ότι προηγουμένως μετήχθη στον Κορυδαλλό, όπως προέβλεπε ο νόμος.

Η συγκεκριμένη μεθόδευση είναι μια ακόμα έκφανση του εκδικητικού μένους της πολιτικής εξουσίας εναντίον των πολιτικών της αντιπάλων και ιδιαίτερα αυτών που παραμένουν συνεπείς χωρίς να σκύβουν το κεφάλι. Αποτελεί μια ακόμα κατασταλτική κίνηση που επιβεβαιώνει το καθεστώς εξαίρεσης του υφίστανται οι πολιτικοί κρατούμενοι και ξεσκίζει το δημοκρατικό προσωπείο του λεγόμενου Κράτους Δικαίου.

Ως απάντηση σε αυτή την εκδικητική μεθόδευση ο Δ. Κουφοντίνας προχώρησε σε απεργία πείνας από τις 8 Ιανουαρίου με αίτημα την τήρηση του νόμου και την επαναφορά του στα υπόγεια των φυλακών Κορυδαλλού. Για μια ακόμη φορά αναγκάζεται να στραφεί σε αυτό το έσχατο μέσο αγώνα προκειμένου να διαφυλάξει το στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα στην αξιοπρέπεια ορθώνοντας παράλληλα ένα φραγμό αντίστασης ενάντια στον Βοναπαρτισμό της πολιτικής εξουσίας. Παράλληλα, σε ένδειξη αλληλεγγύης στον δίκαιο αγώνα του Δ. Κουφοντίνα προχώρησαν, επίσης, σε απεργία πείνας οι αγωνιστές κρατούμενοι Γ. Δημητράκης, Ν. Μαζιώτης, Π. Γεωργιάδης και Β. Σταθόπουλος.

Οι πολιτικοί κρατούμενοι δεν είναι μόνοι, είναι σάρκα από τη σάρκα της αγωνιζόμενης κοινωνίας. Ο αγώνας ενάντια στην κρατική επιταγή του καθεστώτος εξαίρεσης για τους πολιτικούς κρατουμένους είναι αγώνας ενάντια στον ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου.

 

ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

Κάτω τα χέρια από τον Errol

Η μέρα μνήμης της κρατικής δολοφονίας του Α. Γρηγορόπουλου  σημαδεύτηκε για μια ακόμη φορά από την προσπάθεια του κράτους να επιβάλλει καθεστώς μηδενικής ανοχής εναντίον όλων όσοι/ες δεν ευθυγραμμίστηκαν με τις κρατικές επιταγές για τάξη, ασφάλεια και κοινωνική ειρήνη. Παρά την προαναγγελία της επικείμενης καταστολής, πολλοί ήταν οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες σε πολλά σημεία της επικράτειας που βρέθηκαν στο δρόμο του αγώνα που χάραξε η εξέγερση του Δεκέμβρη του 08, ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό που συνεχίζουν να δολοφονούν καθημερινά άμεσα ή έμμεσα.

Η τακτική και στρατηγική επιλογή των κρατιστών και σε αυτή την περίπτωση –όπως και στην 17η Νοέμβρη- είναι δεδομένη. Απαγόρευση συναθροίσεων, ανθρωποκυνηγητό, ξυλοδαρμοί, προσαγωγές στο σωρό, πρόστιμα και συλλήψεις. Όλα αυτά έγιναν με πρόσχημα την πρόληψη μετάδοσης του ιού την ίδια ώρα που η αστυνομοκρατία συνέβαλλε στην περαιτέρω μετάδοσή του. Ανάμεσα σε αυτούς/ές που αψήφησαν την κρατική τρομοκρατία πληρώνοντας ως αντάλλαγμα το τίμημα της καταστολής ήταν και ο, γαλλικής υπηκοότητας, αναρχικός σύντροφος Errol, ο οποίος τα τελευταία 8 χρόνια ζει στην Ελλάδα.  Ο σύντροφος όμως, αντί να αφεθεί ελεύθερος όπως και οι υπόλοιποι συλληφθέντες,  απειλείται με απέλαση στη χώρα καταγωγής του αφού σύμφωνα με το κράτος είναι επικίνδυνος για την δημόσια τάξη. Η συγκεκριμένη δίωξη είναι ξεκάθαρα και χωρίς προσχήματα πολιτική και εκδικητική, καταδεικνύοντας την πάγια στάση των κρατιστών απέναντι στους πολιτικούς τους εχθρούς.

Ο σύντροφος Errol συμμετέχει ανελλιπώς εδώ και αρκετά χρόνια στους κοινωνικούς αγώνες, υπερασπιζόμενος με συνέπεια την αναρχική πολιτική του ταυτότητα. Η έμπρακτη έκφραση της αλληλεγγύης του προς τους αγωνιζόμενους κατοίκους της Β/Α Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, η πολιτική υπεράσπιση της επιλογής της κατάληψης και η συμμετοχή του στην ομάδα των αγωνιστ(ρι)ών που στη φετινή επέτειο της 17ης Νοέμβρη προσπάθησαν να κρατήσουν ανοιχτό το Πολυτεχνείο είναι κάποιες από τις στιγμές που καταδεικνύουν ότι ο Errol αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του κόσμου του αγώνα· του κόσμου που μάχεται για ισότητα, αλληλεγγύη και ελευθερία.

Η αγωνιστική του αυτή στάση τον έχει τοποθετήσει, ουκ ολίγες φορές, στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής χωρίς όμως οι διώξεις και οι δίκες να καταφέρουν να κάμψουν το αγωνιστικό του φρόνημα και να τον αδρανοποιήσουν πολιτικά. Αυτήν ακριβώς την αμετανόητη στάση είναι που θέλει να εκδικηθεί –εφόσον δεν μπορεί να τσακίσει- το κράτος και οι κατασταλτικοί του μηχανισμοί απειλώντας τον με απέλαση.

Η συγκεκριμένη δίωξη αποτελεί μια ακόμα πτυχή της απόπειρας γενικευμένης τρομοκράτησης της κοινωνίας που το κράτος εφαρμόζει προληπτικά προκειμένου να ξορκίσει την απειλή των κοινωνικών εκρήξεων που πιθανότατα θα προκύψουν ως αποτέλεσμα της εγκληματικής διαχείρισης της πανδημίας από το κράτος και τα αφεντικά. Πρόκειται για μια πολιτική δίωξη φρονηματικού χαρακτήρα που στοχεύει στον παραδειγματικό- εκφοβισμό όλων όσοι/ες επιμένουν να αγωνίζονται ενάντια στην σύγχρονη σκλαβιά.

Για όλους αυτούς τους λόγους πρέπει και θα αγωνιστούμε για να αποτρέψουμε την απέλαση του συντρόφου και για να τον επαναφέρουμε εκεί οπού ανήκει, στους δρόμους του αγώνα δίπλα στους συντρόφους και τις συντρόφισσές του.

 

ΚΑΜΙΑ ΑΠΕΛΑΣΗ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

 

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ  ERROL

Δύο συνεντεύξεις με τους Βούλγαρους αναρχικούς Alexander Nakov και Georgi Konstantinov

 

Συνέντευξη με τον Alexander Nakov

Απόσπασμα από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του A. Nakov για το μπολσεβίκικο πογκρόμ κατά των αναρχικών

Ο A. Nakov μέσα από τα Αρχεία της κρατικής ασφάλειας της “Λ.Δ.” Βουλγαρίας

 


 

Εκδήλωση – Βιβλιοπαρουσίαση: Biennio Rosso – Η Κόκκινη Διετία (1919-1920) + BAR

Biennio Rosso – Η Κόκκινη Διετία (1919-1920)

Το κίνημα των εργοστασιακών συμβουλίων & καταλήψεων στην Ιταλία και η συμβολή των αναρχικών.

 

Πριν από 100 χρόνια, την διετία 1919-1920, ξέσπασαν μεγάλες απεργιακές-εργοστασιακές αναταραχές στην Ιταλία, κυρίως στον Βιομηχανικό Βορρά, οι οποίες έφεραν την εργατική τάξη της χώρας ένα βήμα από το γενικευμένο επαναστατικό ξέσπασμα, με την ηγεσία του κινήματος να αποτελείται από Αναρχοσυνδικαλιστές και Αριστερούς Σοσιαλιστές/Κομμουνιστές.

Το βιβλίο περιγράφει την εξέλιξη των γεγονότων, τις συνθήκες στο αναρχικό και επαναστατικό κίνημα της χώρας, αλλά και μέσα στην κοινωνία και την εργατική ταξη, πριν και κατά την εποχή εκείνη, φτάνοντας μέχρι και την προδοσία του κινήματος από την ρεφορμιστική ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, την οποία ακολούθησε η άνοδος του Φασιστικού Κινήματος του Μουσολίνι.

Επιπλέον, παρουσιάζονται μερικά από τα συμπεράσματα που μπορούμε να αντλήσουμε ως αναρχικοί, έναν αιώνα αργότερα, από ένα κίνημα που έφερε στις τάξεις των Αναρχοσυνδικαλιστών της USI 800.000 εργάτες, ενώ αρκετές χιλιάδες από αυτούς οργανώθηκαν και στις αναρχικές ομάδες της χώρας.

ΣΑΒΒΑΤΟ 17/10, 19:30

στον Ελευθεριακό χώρο SABOT

 

Αναρχία και Βία

ΕΡΡΙΚΟ ΜΑΛΑΤΕΣΤΑ

 

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε το 1894 και δημοσιεύθηκε σε δύο μέρη (9 Σεπτεμβρίου και 10 Οκτωβρίου), στην εφημερίδα Liberty του Λονδίνου. Αφορμή για τη συγγραφή του στάθηκαν οι τότε πρόσφατες ενέργειες που είχαν διαπραχθεί από Γάλλους αναρχικούς τερροριστές. Οι βασικές γραμμές της επιχειρηματολογίας που αναπτύσσει ο Μαλατέστα εδώ σχετικά με το ζήτημα της βίας επαναλαμβάνονται και σε ένα δεύτερο άρθρο  που έγραψε ο ίδιος με τον ίδιο τίτλο, 30 χρόνια μετά. Το συγκεκριμένο κείμενο αναδημοσιεύθηκε στην ανθολογία κειμένων του Μαλατέστα με τίτλο The method of freedom (Η μέθοδος της ελευθερίας) σε επιμέλεια του Davide Turcato, εκδόσεις AK Press.

  Διαβάστε περισσότερα

Αλληλεγγύη στους συντρόφους που κατηγορούνται για την υπόθεση του ΑΧΕΠΑ


ΤΡΙΤΗ 15/9 08:00 μ.μ. στον Ελευθεριακό χώρο Sabot

 

ΠΡΟΒΟΛΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

LUCIO (Σχετικά με τη ζωή του αναρχικού Lucio Urtubia)    ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ

 

09:00 μ.μ.

BAR

οικονομικής ενίσχυσης για την κάλυψη των δικαστικών εξόδων της υπόθεσης

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 16/9 09:00 π.μ.

 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

στα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης

ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΩΝ, ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

Το τελευταίο χρονικό διάστημα γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες της μονοπώλησης, σχεδόν, της πολιτικής επικαιρότητας από το κλίμα έντασης που έχει διαμορφωθεί μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού κράτους. Κυριολεκτικά από το πρωί μέχρι το βράδυ βομβαρδιζόμαστε, από τα καθεστωτικά μέσα “ενημέρωσης” με δραματικές ειδήσεις, ανταποκρίσεις και σχόλια που αφορούν τις εξελίξεις στα «ελληνο-τουρκικά». Αφορμή για αυτή την παρατεταμένη συνθήκη, σύμφωνα με τον προπαγανδιστικό μηχανισμό του κράτους, αποτελεί η περιβόητη «Τουρκική Προκλητικότητα».

Το σύνολο των ΜΜΕ μεταδίδουν ακούραστα με κάθε λεπτομέρεια και γλαφυρότητα τις δηλώσεις των επικεφαλής του τουρκικού κράτους αποσκοπώντας εντέχνως στο να ερεθίσουν τα πατριωτικά αντανακλαστικά μέρους της κοινωνίας, να υποδαυλίσουν το εθνικό μίσος εναντίον των Τούρκων και εν τέλει να ευθυγραμμίσουν τους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους με τις κυριαρχικές βλέψεις και στρατηγικές της ντόπιας και υπερεθνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

Σύμφωνα, πάντα, με τον λόγο των καθεστωτικών ΜΜΕ, δηλαδή τον λόγο του κράτους και των αφεντικών, η τουρκική πλευρά εντείνει συνεχώς την προκλητικότητά της, παραβιάζει τις διεθνείς συνθήκες, θέτει σε κίνδυνο την σταθερότητα στην περιοχή, προσβάλλει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και γενικότερα εμφανίζεται ως το απόλυτο κακό. Στον αντίποδα, η ελληνική πλευρά παρουσιάζεται εντέχνως ως νηφάλια, νόμιμη, με σεβασμό στους διεθνείς κανόνες με μοναδικό μέλημα την διασφάλιση της ειρήνης στην περιοχή. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς αναρχικός για να αισθανθεί ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτή την αφήγηση. Επιπλέον, δεν χωρά καμιά αμφιβολία ότι η ίδια προπαγανδιστική ρητορική και αφήγηση ακολουθείται και από τους επικεφαλής του τουρκικού κράτους στην προσπάθειά τους να αποπροσανατολίσουν και να χειραγωγήσουν τους καταπιεσμένους από την άλλη πλευρά του Αιγαίου.

Ολόκληρο το φάσμα του κοινοβουλευτικού τόξου, από τους δηλωμένους ακροδεξιούς μέχρι τους “ριζοσπάστες” αριστερούς συναγωνίζεται σε έναν αγώνα επίδειξης πατριωτικού φρονήματος. Όλοι, ανεξαιρέτως, διαγκωνίζονται για το ποιος θα φανεί πιο ένθερμος υποστηρικτής και θεματοφύλακας της εθνικής κυριαρχίας. Καλές οι στημένες τηλεοπτικές κόντρες για ψηφοθηρικούς σκοπούς αλλά μπροστά στο «καλό της πατρίδας», δηλαδή το καλό του κεφαλαίου, όλες οι διαφορές παραμερίζονται. Όλοι τους πολεμοκάπηλοι, ρίχνουν αδιάκοπα νερό στον μύλο της μισαλλοδοξίας πλειοδοτώντας σε εθνικιστικές θέσεις και στρώνουν αναίσχυντα το δρόμο για μια ακόμα ανθρωποσφαγή για τα συμφέροντα της πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

Το ελληνικό κράτος -ανεξαρτήτως πολιτικών διαχειριστών- έχοντας προσδεθεί απαρέγκλιτα στην συμμαχία του ΝΑΤΟ, έχει αποδειχτεί διαχρονικά αξιόπιστος εταίρος κάθε υπερδύναμης στην προσπάθειά της να επεκτείνει την κυριαρχία της στην περιοχή. Στα πλαίσια της διευκόλυνσης του καταστροφικού για τις τοπικές κοινωνίες έργου του υπερεθνικού κεφαλαίου και φυσικά με σκοπό την αναβάθμιση της δικής του θέσης στον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, έχει συνάψει συμφωνίες και συνεργάζεται απρόσκοπτα με κράτη όπως αυτό του Ισραήλ, της Γαλλίας και φυσικά των ΗΠΑ· κράτη που ευθύνονται για εκατόμβες νεκρών από πολεμικές συρράξεις και «εντάσεις της επιθετικότητας».

Στην αντίπερα όχθη, βρίσκεται το τουρκικό κράτος που υποστήριξε τους Τζιχαντιστές στις θηριωδίες τους, που εξαπολύει αδιάκοπο πόλεμο εναντίον της ελευθερίας και αυτοδιάθεσης των Κούρδων, που δολοφονεί πολιτικούς κρατούμενους στις φυλακές του, που εργαλειοποιεί πρόσφυγες και μετανάστες/ριες και που εμπλέκεται στην διεξαγωγή πολεμικών συρράξεων με σκοπό την εξυπηρέτηση των κυριαρχικών του σχεδίων.

Στη μέση αυτής της Σκύλλας και Χάρυβδης βρισκόμαστε όλοι εμείς οι από τα κάτω, οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι που ζούμε στην επικράτεια του ελληνικού και του τουρκικού κράτους. Όλοι εμείς, ανεξαρτήτως του τόπου καταγωγής μας, που ζούμε, μοχθούμε, πονάμε και αγωνιούμε για τα ίδια ακριβώς πράγματα δεν έχουμε να χωρίσουμε απολύτως τίποτα. Ο πραγματικός εχθρός των καταπιεσμένων σε κάθε πλευρά των συνόρων είναι όλα τα κράτη, το κεφάλαιο και τα αντιανθρώπινα ιδεολογήματα περί έθνους και πατρίδας, με τα οποία οι εξουσιαστές φροντίζουν να μας γαλουχούν από μικρά παιδιά για να είμαστε έτοιμοι όταν μας διατάξουν να πολεμήσουμε για τα συμφέροντά τους.

Εξάλλου, όσες πολεμοχαρείς δηλώσεις και όσες απειλές κι αν εξακοντίζουν οι εκάστοτε κρατικοί αξιωματούχοι προς την αντίπαλη πλευρά, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι όλοι τους παραμένουν πάνω απ’ όλα εκπρόσωποι και άρα θεματοφύλακες της κρατικής εξουσίας και της ταξικής εκμετάλλευσης και ότι παρά τις φαινομενικές εντάσεις γνωρίζουν πολύ καλά ότι η μεγαλύτερη για αυτούς απειλή είναι η προοπτική της εξέγερσης των καταπιεσμένων εναντίον τους. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ενδοκαπιταλιστικοί και διακρατικοί ανταγωνισμοί, έχει αποδειχθεί πολλές φορές στο παρελθόν ότι τα κράτη συνεργάζονται αρμονικά όταν πρόκειται για την κατάπνιξη της ελευθερίας των πληβείων, όταν αυτοί αποφασίζουν να ξεσηκωθούν.

Το κλίμα έντασης που έχει διαμορφωθεί είναι βούτυρο στο ψωμί των κρατιστών εκατέρωθεν των συνόρων. Εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο τις συνθήκες που οι ίδιοι δημιούργησαν προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τους από τα κάτω αποσπώντας την προσοχή τους από τα πραγματικά τους προβλήματα (την οικονομική ανέχεια, την ανασφάλεια για τις επιπτώσεις από την κρατική διαχείριση της πανδημίας, την ανεργία, τις απολύσεις και το άγχος της επιβίωσης την επόμενη μέρα). Έτσι επιχειρείται μέσω της χρήσης του αφηγήματος του «εθνικού συμφέροντος» η διασφάλιση της κοινωνικής συναίνεσης στα σχέδια των εξουσιαστών.

Για μια ακόμη φορά το κράτος μέσω των ιδεολογικών του μηχανισμών επιχειρεί τη συσστράτευσή μας στις γεωστρατηγικές επιλογές που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτικά και οικονομικά κυρίαρχων. Σε αυτή την κατεύθυνση οι κρατιστές και από τις δύο πλευρές των συνόρων επιχειρούν να κινητοποιήσουν τις εθνικές προκαταλήψεις των εκμεταλλευόμενων. Κάτω από μεταφυσικές και κενές περιεχομένου έννοιες για τους από τα κάτω όπως «εθνική κυριαρχία», «εθνικό συμφέρον», «πατρίδα» επιχειρείται η απόκρυψη των πραγματικών κινήτρων κάθε διακρατικής σύγκρουσης που έχει συμβεί ιστορικά ή θα συμβεί στο μέλλον.

Η πραγματική αιτία αυτής της έντασης μεταξύ ελληνικού και τουρκικού κράτους βρίσκεται στον ανταγωνισμό για την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων ορυκτών κοιτασμάτων της ανατολικής Μεσογείου για λογαριασμό διαφόρων ενεργειακών επιχειρηματικών κολοσσών και η αναβάθμιση των κρατών και των διακρατικών σχηματισμών τους οποίους πλαισιώνουν μέσα στη γεωπολιτική σκακιέρα. Επιπλέον, η χωρίς καθυστέρηση, απόφαση του ελληνικού κράτους να προχωρήσει σε αναβάθμιση και εμπλουτισμό του πολεμικού του εξοπλισμού έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει μια αδιαμφισβήτητη ιστορική αλήθεια: όταν τα εθνικά μίση φουντώνουν και η απειλή του πολέμου επανέρχεται στο προσκήνιο, οι οπλοβιομηχανίες κάνουν χρυσές δουλειές!

Από την εποχή του Τρωικού πολέμου μέχρι τις πολεμικές συρράξεις του σήμερα, το μήλον της έριδος ήταν πάντα η νομή της εξουσίας και του πλούτου. Οι αιματοβαμμένες ιδέες της «αγάπης για την πατρίδα», της θρησκείας, της δήθεν εθνικής ανωτερότητας ήταν μόνο το ιδεολόγημα με το οποίο οι εξουσιαστές εξαπατούσαν τους υποτελείς τους ώστε εκείνοι να συρθούν και να σκοτωθούν για τα συμφέροντά τους.

Δεν είναι όμως μόνο τα οικονομικά οφέλη που υποδαυλίζουν συνεχώς τη διαμάχη και την διατηρούν στο διηνεκές με αποτέλεσμα αυτή να έχει πλέον μονιμοποιηθεί. Τα κίνητρα πολιτικής κυριαρχίας είναι εξίσου καταλυτικά. Έχει ειπωθεί πολλές φορές στο παρελθόν ότι ο πόλεμος είναι η υγεία του κράτους, και δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά. Ο μηχανισμός καταπίεσης και καταλήστευσης της κοινωνικής πλειοψηφίας προς όφελος μιας ισχνής μειοψηφίας που λέγεται κράτος είναι σύμφυτος με την βία, την επιθετικότητα, τον επεκτατισμό· όλα αυτά που εν ολίγοις συνιστούν τον πόλεμο. Κάθε έθνος/κράτος, χωρίς καμιά εξαίρεση, και ανεξαρτήτως συγκυριακής ισχύος στον συσχετισμό δυνάμεων, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το καπιταλιστικό σύστημα και άρα με την αναγκαιότητα διεξαγωγής πολέμου.

Οποιαδήποτε πολεμική σύρραξη ή και απειλή της προκαλεί συγκεκριμένα αναπόφευκτα αποτελέσματα: Τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα συρρικνώνονται, ο εθνικισμός –δηλαδή η ιδεολογία του κράτους- αναζωπυρώνεται, οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες αναστέλλονται προς όφελος της εθνικής ενότητας –δηλαδή προς όφελος των αφεντικών- και όσοι εναντιώνονται στον πόλεμο βιώνουν στυγνή καταστολή, ο μιλιταρισμός και συνεπώς η ανελευθερία ενισχύεται, εντείνεται ο αποπροσανατολισμός των εκμεταλλευόμενων ως προς τον πραγματικό εχθρό, οι καπιταλιστές αυξάνουν τα κέρδη τους και τα κράτη την κυριαρχία τους πάνω στους υποτελείς. Όλα τα παραπάνω καθιστούν προφανές για ποιον λόγο τα κράτη δεν απορρίπτουν ως στρατηγική επιλογή τον πόλεμο αλλά και γιατί δεν τα συμφέρει κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, επιθυμούν να διατηρούν επ’ άπειρον μια υποβόσκουσα συνθήκη απειλής πολέμου ακόμα κι αν αυτός δεν ξεσπάσει τελικά ποτέ. Το κράτος, επομένως, όχι μόνο δεν μπορεί να διασφαλίσει την ειρήνη αλλά αντίθετα αποτελεί την μεγαλύτερη απειλή για αυτήν. Η ειρήνη και η αδελφοσύνη μεταξύ των ανθρώπων θα ανθίσουν μόνο πάνω στα συντρίμμια κάθε κράτους και του καπιταλισμού.

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η ύπαρξη ενός εχθρού, αληθινού ή επίπλαστου, εσωτερικού ή εξωτερικού αποβαίνει πάντα προς όφελος και επιβεβαίωση του κράτους και του καπιταλισμού και κατ’ επέκταση ευεργετική για τους κυρίαρχους. Ενώπιον κάποιου εχθρού που επιβουλεύεται άλλοτε την δημοκρατία, άλλοτε την υγεία και άλλοτε την εθνική ανεξαρτησία γίνεται πιο εύκολη η κάμψη των όποιων κοινωνικών αντιδράσεων και η συναίνεση των από τα κάτω στους  κρατικούς σχεδιασμούς. Επιστρατεύοντας, τη φενάκη της εθνικής ενότητας, οι κυρίαρχοι επιχειρούν να αποκρύψουν την ταξικότητα της κοινωνίας και τα αντιμαχόμενα συμφέροντα που προκύπτουν από αυτήν, καλώντας εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους σε συστράτευση και αγώνα εναντίον του «κοινού» εχθρού. Χθες ο εχθρός ήταν η πανδημία, σήμερα είναι η τουρκική προκλητικότητα, αύριο θα είναι κάτι άλλο. Το σίγουρο είναι πως πάντα η εξουσία θα εφευρίσκει νέους επίπλαστους εχθρούς για να στοχοποιεί, έτσι ώστε οι καταπιεσμένοι να μην μπορέσουμε να δούμε ποτέ τον πραγματικό μας εχθρό. Ο εχθρός των όπου γης καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων είναι οι όπου γης καταπιεστές και εκμεταλλευτές, είναι οι κρατιστές και οι καπιταλιστές ανεξαρτήτως εθνικότητας.

Είναι δεδομένο ιστορικά ότι κάθε φορά που μια εξουσιαστική κλίκα είτε θέλει να καταλάβει την εξουσία για λογαριασμό της όπως άλλοτε, είτε θέλει να εξασφαλίσει μεγαλύτερο μερίδιο στην ενδοεξουσιαστική πίτα, χρειάζεται πάντα τη νομιμοποίηση και σύμπραξη των μαζών. Προκειμένου ωστόσο, να επιτευχθεί αυτή η εργαλειακή χρήση των μαζών, είναι προϋπόθεση το να αποσιωπηθούν τα πραγματικά κίνητρα και οι βλέψεις των εκάστοτε εξουσιαστών υποκινητών κάτω από εύηχες πλην παραπλανητικές έννοιες όπως πατρίδα, δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία. Από την εποχή των πόλεων-κρατών και των αυτοκρατοριών της αρχαιότητας μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση και από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους μέχρι τις πολεμικές συρράξεις του σήμερα, η ιστορία επιβεβαιώνει την διαχρονικότητα αυτής της απάτης και βρίθει από τα αιματοβαμμένα αποτελέσματά της. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν θυσιαστεί στον Μολώχ της εξουσίας και του κέρδους και δυστυχώς υπάρχουν ακόμα αρκετοί από τις τάξεις των καταπιεσμένων πρόθυμοι να αφιερώσουν τη ζωή τους για τα συμφέροντα των καταπιεστών τους.

Είναι καιρός και εμείς οι καταπιεσμένοι να διδαχθούμε από τις εμπειρίες του παρελθόντος και να εξαλείψουμε οριστικά όλες αυτές τις απάνθρωπες αφηρημένες ιδέες -πατριωτισμός, έθνος, θρησκεία- για τις οποίες έχουν χυθεί ποταμοί αίματος. Είναι καιρός να επιτεθούμε τόσο σε αυτά τα ιδεολογήματα όσο και στους φορείς από τους οποίους προέρχονται. Είναι καιρός να καταστρέψουμε το κράτος και τον καπιταλισμό και να αγωνιστούμε για έναν κόσμο αλληλεγγύης, ισότητας και ελευθερίας.

 

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ & ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ

 

ΤΟ «ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ» ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

 

ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ & ΕΝΟΤΗΤΑ – ΟΧΙ ΕΘΝΙΚΗ

Όσα δε φτάνει ένας εμπρησμός από φασίστες, τα φτάνει η κρατική καταστολή

Για τρίτη φορά μέσα σε διάστημα λίγων μηνών το κράτος επιχειρεί να ανακόψει την προσπάθεια ανοικοδόμησης της κατάληψης Libertatia μετά τον καταστροφικό εμπρησμό της από φασίστες τον Ιανουάριο του 2018. Η προσδοκία πάσης φύσεως θιασωτών της καθεστηκυίας τάξης να απαλλαγούν οριστικά από μια ακόμα δομή αντίστασης και αγώνα ενάντια στη σύγχρονη βαρβαρότητα έπεσε παταγωδώς στο κενό χάρη στην συνειδητή πολιτική απόφαση των συντρόφων και συντροφισσών της κατάληψης για ανοικοδόμηση του κτιρίου.

Ό, τι δεν κατάφεραν οι φωτιές των φασιστοειδών δυόμιση χρόνια πριν, προσπαθούν να το πετύχουν τώρα οι κρατιστές με την επίκληση του νόμου και των θεσμικών οργάνων.

Την Κυριακή 23/8, μπάτσοι εισέβαλαν στο χώρο της κατάληψης και αφού συνέλαβαν δώδεκα συντρόφους/ισσες που εκείνη την ώρα εκτελούσαν εργασίες, πήραν τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό που είναι απαραίτητος για την ανοικοδόμηση και ο οποίος συγκεντρώθηκε χάρη στην ανιδιοτελή προσφορά πλήθους αλληλέγγυων, επιχειρώντας καταφανώς να θέσουν τέρμα στη συνέχιση του εγχειρήματος. Η τελευταία αυτή κίνηση έρχεται να προστεθεί στις δύο προηγούμενες όπου είχαν πραγματοποιηθεί προσαγωγές, συλλήψεις, διακοπή του ρεύματος και κλοπή υλικών και εργαλείων από τους προστάτες του νόμου.

Στο προσκήνιο όλων αυτών των κατασταλτικών κινήσεων βρίσκεται η εφορεία νεωτέρων μνημείων και το όψιμο ενδιαφέρον της για το νεοκλασικό της λεωφόρου Στρατού μετά από χρόνια εγκατάλειψης πριν αυτό καταληφθεί και αποκτήσει ξανά ζωή. Άλλωστε οι κατηγορίες που αποδόθηκαν στους συντρόφους στην τελευταία κατασταλτική κίνηση, περί φθοράς σε μνημείο και παράνομης δόμησης δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας για την πραγματική στόχευση αυτών των κινήσεων. Ή μήπως όχι; Για εμάς είναι κάτι παραπάνω από δεδομένο ότι η εξουσία δεν πρόκειται να παραδεχτεί ποτέ δημόσια τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους καταδιώκει και καταστέλλει τους πολιτικούς της αντιπάλους αλλά, αντιθέτως, θα βρίσκει πάντα ευνοϊκές προφάσεις με σκοπό την ελαχιστοποίηση του πιθανού πολιτικού κόστους.

Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση η αιτία της επαναλαμβανόμενης επιχείρησης καταστολής και παρεμπόδισης των συντρόφων/ισσών της Libertatia να αναστηλώσουν το κτίριο δεν αφορά κάποιους πολεοδομικούς κανονισμούς αλλά το πείσμα του αγώνα και το παράδειγμα της αυτοοργάνωσης που, σύμφωνα με τους εξουσιαστές, οφείλουν να παταχθούν.

Για την κανονικότητα της εξουσίας είναι απαράδεκτο οι άνθρωποι να αυτοοργανώνονται και να ζουν χωρίς την άδεια ή την καθοδήγησή της. Για την κανονικότητα του κράτους είναι απαράδεκτο, οι άνθρωποι να ρυθμίζουν τη ζωή τους με βάση την ελεύθερη συνείδησή τους και όχι με βάση ένα νόμο που τους έχει επιβληθεί αυθαίρετα και με τη βία. Για την κανονικότητα του καπιταλισμού είναι απαράδεκτο, οι άνθρωποι να βρίσκουν συλλογικές λύσεις στα προβλήματά τους με βάση την αλληλοβοήθεια αντί να βλέπουν στους συνανθρώπους τους μια πηγή κέρδους.  Όλα τα παραπάνω αποτελούν συμπεριφορές που αμφισβητούν ευθέως τις σάπιες αξίες της υπάρχουσας κρατικής και καπιταλιστικής κοινωνίας.

Οι καταλήψεις είναι οι χώροι του κοινωνικού και ταξικού αγώνα των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων που προτείνουν έμπρακτα μια διαφορετική πρόταση κοινωνικής οργάνωσης, εκ διαμέτρου αντίθετη προς το υπάρχον, βασισμένη στις αρχές της ισότητας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας. Γι’ αυτό είναι απειλητικές για την ύπαρξη του κράτους, γι’ αυτό δέχονται την καταστολή.

Οι καταλήψεις είναι θέσεις μάχης στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, για την απελευθέρωση όλων μας. Τώρα που το κράτος τις καταστέλλει με την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα μπορέσει να απαλλαγεί από τον ίδιο τον αντικρατικό/αντικαπιταλιστικό αγώνα, να σταθούμε όλοι αλληλέγγυοι δίπλα τους ακυρώνοντας στην πράξη όλες τις κατασταλτικές βλέψεις των εξουσιαστών.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΟΥΣ/ΙΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ/ΕΙΣΕΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ LIBERTATIA

1 2 3 21