Αλληλεγγύη στον αγώνα των κρατουμένων

Από τις 20 Μαρτίου οι κρατούμενοι/νες των γυναικείων και ανδρικών φυλακών του Κορυδαλλού, της Λάρισας και των Χανίων έχουν ξεκινήσει κινητοποιήσεις ως απάντηση στην αδιαφορία του κράτους σχετικά με τα μέτρα πρόληψης της εξάπλωσης του κορονοϊού εντός των φυλακών. 

Με όπλο τους την άρνηση να μπουν στα κελιά και με κατάθεση υπομνημάτων οι έγκλειστοι/ες προειδοποιούν για τα θανατηφόρα αποτελέσματα που θα έχει μια πιθανή μετάδοση του ιού στο εσωτερικό των φυλακών, με δεδομένο το πάγιο πρόβλημα του υπερπληθυσμού και την ανυπαρξία ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που υπάρχει στις φυλακές.  

Με την έναρξη της υγειονομικής κρίσης, τα μοναδικά μέτρα που πήρε το κράτος αφορούσαν στην απαγόρευση των επισκεπτηρίων, της αποστολής τροφίμων, ρούχων, βιβλίων κτλ. και στην απαγόρευση συνάντησης με δικηγόρους. Ενώ παράλληλα, πρόκειται να επιβληθεί 24ωρος εγκλεισμός επ’ αόριστον στα κελιά ως μέτρο προστασίας από τον ιό και αναμένεται να χρησιμοποιηθεί ως πτέρυγα για όσους μολυνθούν ένα εγκαταλειμμένο, προορισμένο για κατεδάφιση και καταφανώς ακατάλληλο κτήριο εντός των φυλακών Κορυδαλλού, ειδικά για ανθρώπους με αναπνευστική νόσο όπως η λοίμωξη από κορονοϊό.

Οι κρατούμενοι/ες αγωνίζονται για την ικανοποίηση μιας σειράς αιτημάτων τα οποία αποσκοπούν στην άμβλυνση του κινδύνου μετάδοσης του ιού –κάτι που θα είχε τραγικά αποτελέσματα για τη ζωή χιλιάδων κρατουμένων- και τα οποία αφορούν στην αποσυμφόρηση των φυλακών με την αποφυλάκιση των ευπαθών ομάδων και όσων βαρύνονται με μικρές ποινές, στην διενέργεια διαγνωστικών ελέγχων, την απολύμανση και την πρόσβαση σε μέσα ατομικής προστασίας όπως και στην ενημέρωση από ειδικευμένους ιατρούς για τα μέτρα που πρόκειται να ληφθούν και τους/τις αφορούν.

Απέναντι σε αυτά τα αυτονόητα αιτήματα, το κράτος απάντησε με αυτό που επιτάσσει η ουσία του, την καταστολή. Το ίδιο κιόλας βράδυ της έναρξης των κινητοποιήσεων στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, ειδικές δυνάμεις εισέβαλαν στο κελί της αναρχικής Πόλας Ρούπα και την μετήγαγαν βίαια στις φυλακές Ελαιώνα Θηβών. Μαζί με την συντρόφισσα μετήγαγαν και μια ακόμη κρατούμενη για οικονομικούς λόγους 65 ετών με 67% αναπηρία και η οποία ανέμενε την αποφυλάκισή της. Λίγες μέρες μετά, το κράτος εφάρμοσε την ίδια τακτική και εναντίον του αναρχικού Νίκου Μαζιώτη τον οποίον μετήγαγαν βίαια στις φυλακές Δομοκού. Οι δύο σύντροφοι, μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, οι οποίοι αυτή την στιγμή κρατούνται σε απομόνωση απήχθησαν εξ’ αιτίας του ότι πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων. Το κράτος με την συγκεκριμένη κίνηση εκδικείται τους δύο συντρόφους για την αγωνιστική τους στάση και επιδιώκει την διάσπαση και των παραδειγματισμό των αγωνιζόμενων κρατουμένων στοχεύοντας στην κατάπνιξη κάθε φωνής αντιστεκόμενης στις επιταγές και στην δολοφονική αδιαφορία του για τις ανθρώπινες ζωές.

Ένα ακόμα στοιχείο που αποδεικνύει τον τρόμο που νιώθουν οι κρατιστές μπροστά στον παραμικρό αγώνα που τους αμφισβητεί είναι ότι τα παραπάνω έγιναν εν μέσω της απόφασης του υπουργείου για αναστολή όλων των μεταγωγών λόγω κορονοϊού.

Η οικονομική εκμετάλλευση και η πολιτική καταπίεση, το κράτος, το κεφάλαιο είναι οι πραγματικοί εγκληματίες. Όχι μόνο γιατί εγκληματούν συνεχώς μέσω των κατ’ ευφημισμόν «σωφρονιστικών καταστημάτων» που είναι στην ουσία κολαστήρια σωμάτων και ψυχών, αλλά και γιατί από την παρασιτική τους ύπαρξη απορρέει κάθε κοινωνική παθογένεια.

Οι φυλακές ωστόσο, ενόψει του ξεσπάσματος της πανδημίας και της κρατικής διαχείρισής του  δεν περιορίζονται στο να χρησιμοποιούνται μόνο ως φόβητρο και μέσο απόκρυψης των εγκληματικών ευθυνών των πολιτικά και οικονομικά κυρίαρχων, αλλά μετατρέπονται σε σύγχρονα κρεματόρια, καταδικάζοντας ανθρώπους στην αρρώστια και στον θάνατο.

Ως αναρχικοί/ές, στεκόμασταν και στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε εκμεταλλευόμενο και καταπιεσμένο αλλά και σε κάθε αγώνα και αίτημα για αξιοπρέπεια και αυτοπροστασία. Δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο. Δεν πρόκειται να δεχτούμε το κράτος και τον καπιταλισμό ως όρους ζωής.

 

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ Π. ΡΟΥΠΑ & Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ

 

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΑΤΙΚΗ, ΑΤΑΞΙΚΗ & ΑΝΕΞΟΥΣΙΑ ΖΩΗ….

ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ – Ερρίκο Μαλατέστα

 

 

Κατά την δεκαετία του 1890, αρκετές κυβερνήσεις ψήφισαν κατασταλτικούς νόμους στο πλαίσιο μιας εκστρατείας εναντίον αναρχικών και άλλων επαναστατών ως απάντηση στην λεγόμενη «αναρχική τρομοκρατία». Σε αυτό το άρθρο που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 1894 στην Liberty, μια αγγλική αναρχοκομμουνιστική εφημερίδα με εκδότη τον James Tochatti (1852-1928), ο Μαλατέστα ενώ απορρίπτει τον τερρορισμό υποστηρίζει την ηθική αντίσταση σε αυτούς τους κατασταλτικούς νόμους.

 

Η αντίδραση ξεσπάει πάνω μας από παντού. Η αστική τάξη εξοργισμένη από τον φόβο της μήπως χάσει τα προνόμιά της, θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο καταστολής προκειμένου να καταπνίξει όχι μόνο το αναρχικό και σοσιαλιστικό αλλά κάθε προοδευτικό κίνημα. Διαβάστε περισσότερα

Ελιζέ Ρεκλύ: ένας παραμελημένος πρωτοπόρος της αναρχίας

Το όνομα του Ελιζέ Ρεκλύ δεν είναι σίγουρα το πρώτο που συναντά κάποιος ο οποίος μελετά τον αναρχισμό. Ενώ κυκλοφορούν σε πάρα πολλές γλώσσες μεταφρασμένα κείμενα των Μπακούνιν και Κροπότκιν, δεν συμβαίνει το ίδιο με του Ρεκλύ. Ακόμα και οι μελετητές της αναρχικής σκέψης και δράσης ελάχιστα έχουν ασχοληθεί με τον Ρεκλύ, σε σχέση με τους δύο ρώσους αναρχικούς. Το κενό αυτό φαίνεται ακόμα μεγαλύτερο αν αναλογιστούμε ότι ο Ελιζέ Ρεκλύ συγκεντρώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που γοητεύουν: θεωρητικός, οργανωτής, επαναστάτης του οδοφράγματος, επιστήμονας διεθνούς κύρους. Μια απάντηση γύρω από την παραμέληση του γάλλου αναρχικού δίνει ο ιστορικός του αναρχισμού George Woodcock, γράφοντας ότι ο Ρεκλύ απέφυγε επιμελώς να γίνει έμβλημα του αναρχισμού όπως άλλοι, διατηρώντας πάντα ένα χαμηλό προφίλ και παραμένοντας ένας σύντροφος ανάμεσα σε άλλους συντρόφους.1 Σ’ αυτό συναινούν πολλές μαρτυρίες, οι οποίες αναφέρουν ότι επρόκειτο για έναν σεμνό αγωνιστή, που προσπαθούσε να αποφεύγει την αυτοπροβολή και αναλάμβανε την οποιαδήποτε αποστολή, όσο ασήμαντη κι αν ήταν.2

Διαβάστε περισσότερα

Bar οικονομικής ενίσχυσης των 2 διωκόμενων για επιθέσεις σε γραφεία της Χ.Α.

Bar αλληλεγγύης και οικονομικής υποστήριξης των 2 διωκόμενων αγωνιστών που κατηγορούνται με ένα σαθρό και ανυπόστατο κατηγορητήριο για επιθέσεις σε γραφεία των νεοναζί της Χ.Α.. Στους συντρόφους έχουν επιβληθεί αυστηροί περιοριστικοί όροι μεταξύ των οποίων είναι η υποχρεωτική εμφάνιση τέσσερις φορές τον μήνα στο Α.Τ της περιοχής τους και η καταβολή εγγύησης ύψους 15.000 ευρώ στον καθένα μέχρι τις 17.1.2020 προκειμένου να παραμείνουν ελεύθεροι.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ

ΟΥΤΕ ΝΟΜΙΜΟΣ, ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ

ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ


ΤΡΙΤΗ 7/1, 22:00

στον Ελευθεριακό χώρο Sabot

(Γκαρπολά 4, Μπιτ Παζάρ)


“Ακόμη κι αν κόψουν όλα τα λουλούδια δεν θα καταφέρουν να εμποδίσουν τον ερχομό της άνοιξης.”

Η επιβολή του νέου κύκλου κοινωνικής λεηλασίας απαιτεί την εξάλειψη κάθε αντικαθεστωτικής φωνής και πρακτικής και την εγκαθίδρυση μιας κοινωνίας γενικευμένης τρομοκράτησης και υποταγής στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων.

Η επιστροφή στην κανονικότητα, τη νομιμότητα και την ασφάλεια για τους ισχυρούς σημαίνει την απρόσκοπτη συνέχιση της καταπίεσης και εκμετάλλευσης των από τα κάτω, ενώ για όσους/όσες αντιστέκονται και αγωνίζονται αυτό μεταφράζεται σε καταστολή, φυλακίσεις, τρομοκρατία.

Η πρόσφατη κατασταλτική εκστρατεία του κράτους στρεφόμενη εναντίον των αναρχικών, των δομών και των πρακτικών τους στρέφεται ουσιαστικά εναντίον των πληβείων αυτής της κοινωνίας και ιδιαίτερα στα κομμάτια εκείνα που αμφισβητούν το μονοπώλιο της κρατικής βίας και αντιστέκονται στην επέλαση της εξουσιαστικής βαρβαρότητας.

Όμως οι εξουσιαστές – δήμιοι της ελευθερίας – αυταπατώνται όταν θεωρούν πως καταστρέφοντας τις δομές του αντικρατικού και αντικαπιταλιστικού αγώνα και διώκοντας όσους/όσες αγωνίζονται θα καταφέρουν να απαλλαγούν από τον ίδιο τον απελευθερωτικό αγώνα.

Όσο θα υπάρχει κράτος και καπιταλισμός, όσο θα υπάρχει καταπίεση και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όσο η αξία της ανθρώπινης ζωής θα ευτελίζεται στον βωμό του κέρδους και της εξουσίας τόσο θα υπάρχουν αντιφρονούντες, αγωνιζόμενοι/ες, αναρχικοί/ές που θα παλεύουν ενάντια σε όλα αυτά και θα αγωνίζονται για έναν ριζικά νέο κόσμο, έναν κόσμο Αλληλεγγύης, Ισότητας, Ελευθερίας. Τον κόσμο της Αναρχίας.

 

ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ:

ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ

ΤΩΝ ΜEΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ

& ΟΛΩΝ ΟΣΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Σάββατο 14 Δεκέμβρη, 13:00 Καμάρα

 

Αναρχική συλλογικότητα | Άνω Θρώσκω


Πανό αλληλεγγύης στις καταλήψεις που δέχτηκαν ή απειλούνται από την κρατική καταστολή.

ΕΝΑΝΤΙΑ

στη μοιρολατρία, την υποταγή και τον ανταγωνισμό

που προσπαθεί να επιβάλει ως όρους ζωής μας το κράτος,

ΤΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ:

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ σε κάθε μορφής εξουσία.

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε κάθε πεδίο του κοινωνικού γίγνεσθαι.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων μέχρι να πάψει οριστικά η καταπίεση και η εκμετάλλευση.


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ/ΕΣ ΚΡΑΤΟΥΝ ΖΩΝΤΑΝΟ ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΟΣΜΟ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΟΥΣ


 

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ!

Στις 6/11 ο Γεώργιος Ψαρράς, εργάτης της ΛΑΡΚΟ, έχασε τη ζωή του μετά από έκρηξη στο μεταλλευτικό εργοστάσιο της εταιρίας στη Λάρυμνα Φθιώτιδας.

Ο θάνατος αυτός δεν είναι ούτε τυχαίος, ούτε μεμονωμένος. Είναι ο 6ος στη σειρά από το 2009 με τους δύο τελευταίους σε μόλις ένα δίμηνο. Οι θάνατοι αυτοί αποτελούν αναπόφευκτη πτυχή της μισθωτής σκλαβιάς, της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός, τα “εργατικά ατυχήματα”, η εντατικοποίηση της εργασίας και η εξουθένωση σώματος και πνεύματος θα αποτελούν την ωμή καθημερινότητα για το σύνολο των από τα κάτω.
Μέχρι την μέρα που όλοι/ες θα συναποφασίζουμε τους όρους της παραγωγής και κατανάλωσης, να ξαναπιάσουμε το νήμα των αδιαμεσολάβητων και αντιθεσμικών κοινωνικών/ταξικών αγώνων ως τη μόνη πραγματική αυτοάμυνα των εκμεταλλευόμενων ενάντια στην επέλαση κράτους και αφεντικών.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ


1 2 3 4 5 21