Αντι-εκλογική συγκέντρωση


ΕΝΑΝΤΙΑ

· Σε κάθε διαδικασία ανανέωσης και ενδυνάμωσης του συστήματος κυριαρχίας, στα ψευτοδιλήμματα της κάλπης και στις εκλογικές αυταπάτες που νομιμοποιούν την οικονομική εκμετάλλευση και την πολιτική καταπίεση.

· Στην ιεραρχημένη και ταξική οργάνωση της ατομικής και συλλογικής ζωής.

· Στη διαμεσολάβηση, την αντιπροσώπευση, τα κόμματα, τους δεξιούς και αριστερούς αυτόκλητους σωτήρες της ζωής μας.

· Στην αφομοίωση, την απάθεια, την ανάθεση, την ηττοπάθεια και την παραίτηση.

· Στο κράτος, τον καπιταλισμό και κάθε μορφή εξουσίας.

ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ

Συμμετέχοντας σε αδιαμεσολάβητους, αντιθεσμικούς και αυτοοργανωμένους αγώνες και δομές, ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο με εμπιστοσύνη στις δικές μας δημιουργικές δυνάμεις και ικανότητες.

· Για την ατομική και κοινωνική χειραφέτηση

· Για την γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση.

· Για την ακρατική, αταξική και ανεξούσια κοινωνία.

ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ


ΑΝΤΙ-ΕΚΛΟΓΙΚΗ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23/6, 19:00 ΤΣΙΜΙΣΚΗ & ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ

Πορεία οργής για το ναυάγιο στην Πύλο

Το ναυάγιο της περασμένης Τετάρτης στα ανοιχτά της Πύλου προκάλεσε τον θάνατο δεκάδων μεταναστ(ρι)ών με εκατοντάδες ακόμα να αγνοούνται. Και αυτό το κρατικό- καπιταλιστικό έγκλημα έρχεται να προστεθεί στον μακρύ και αιματοβαμμένο κατάλογο των θυμάτων της τάξης μας. Μετά τα Τέμπη, το Μάτι, τα εκατοντάδες εργατικά ατυχήματα, τους πνιγμούς μεταναστ(ρι)ών στο Αιγαίο και στον Έβρο, τους νεκρούς μετά από καταδιώξεις στις εθνικές οδούς, τους χιλιάδες νεκρούς στα πολεμικά σφαγεία και αυτό το ναυάγιο επιβεβαιώνει όσα οι από τα κάτω γνωρίζουμε ήδη… ότι για τους κρατιστές και τους καπιταλιστές οι οποίοι πλουτίζουν και αυξάνουν τα κέρδη τους από το δικό μας αίμα, η ανθρώπινη ζωή είναι απλά αναλώσιμη.

Είναι οι ίδιοι οι κυρίαρχοι που διεξάγουν πολέμους, που μας καταδικάζουν στη φτώχεια και την ανέχεια, που αναγκάζουν ανθρώπους να εκτοπιστούν από τις εστίες τους, που παρανομιμοποιούν και διαιρούν τους ανθρώπους με επίπλαστους εθνικούς διαχωρισμούς. Στην ίδια κατεύθυνση η Ευρώπη-Φρούριο που προωθείται ως πολιτική από τους κρατιστές και καπιταλιστές αναγκάζει εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες να επιλέξουν επισφαλείς τρόπους διέλευσης, προκειμένου να βελτιώσουν, με κάθε τρόπο, τους όρους και τις συνθήκες διαβίωσής τους, λαμβάνοντας κάθε ρίσκο για τη σωματική τους ακεραιότητα. Συνθήκες στις οποίες έχουν καταδικαστεί από τα κράτη και το υπερεθνικό κεφάλαιο.

Το ελληνικό κράτος, ως οργανικό και αναπόσπαστο κομμάτι της Ε.Ε. ακολουθεί απαρέγκλιτα αυτήν την αντιμεταναστευτική πολιτική, πάρα τις ρητορείες των εκφραστών του περί ανθρωπισμού, φιλοξενίας και αλληλεγγύης. Η κήρυξη εθνικού πένθους για τους/ις δεκάδες νεκρούς/ές μετανάστ(ρι)ες είναι εξοργιστικά υποκριτική. Τα κροκοδείλια δάκρυα τους δεν μας πείθουν γιατί γνωρίζουμε καλά ότι όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός αυτή η δολοφονία, αλλά και όσες προηγήθηκαν και όσες θα ακολουθήσουν θα αποτελούν απλά την αναπόφευκτη συνέπεια της ύπαρξής τους.

Η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, η ειρηνική και ασφαλής διαβίωση όλων των ανθρώπων, η μη “εργαλειακή χρήση του ανθρώπινού πόνου”, ο ανθρωπισμός και αλληλεγγύη θα γίνουν πράξη μόνο όταν καταστραφούν ολοκληρωτικά τα κράτη, ο καπιταλισμός και κάθε κάθε είδους σαθρό ιδεολόγημα που διασπά την ενότητα του ανθρώπινου γένους.

Στηρίζουμε την Πορεία Οργής για το κρατικό έγκλημα της Πύλου

ΤΡΙΤΗ 20/6, ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, 18:00

 

αναρχική συλλογικότητα Άνω Θρώσκω

Σχετικά με την αντιπροσωπευτική κυβέρνηση και την καθολική ψηφοφορία

του Μιχαήλ Μπακούνιν

 

(1870)

 

Η σύγχρονη κοινωνία είναι τόσο πεπεισμένη για αυτή την αλήθεια: κάθε κράτος, ανεξάρτητα από την προέλευση ή τη μορφή του, πρέπει αναγκαστικά να οδηγεί στον δεσποτισμό, ώστε οι χώρες που στην εποχή μας απέσπασαν ένα ποσοστό ελευθερίας από το κράτος έσπευσαν να υποβάλουν τους κυβερνώντες τους, ακόμη και όταν αυτοί οι κυβερνώντες προέκυψαν από την επανάσταση και εκλέχθηκαν από το σύνολο του λαού, στον αυστηρότερο δυνατό έλεγχο. Προκειμένου να διαφυλάξουν την ελευθερία τους, βασίζονται στον πραγματικό και αποτελεσματικό έλεγχο που ασκεί η λαϊκή βούληση πάνω σε όσους είναι επιφορτισμένοι με τη δημόσια και κατασταλτική εξουσία. Σε όλα τα έθνη που ζουν υπό αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση η ελευθερία μπορεί να είναι πραγματική μόνο όταν αυτός ο έλεγχος είναι πραγματικός και αποτελεσματικός. Προκύπτει, επομένως, ότι αν ο έλεγχος αυτός είναι πλασματικός, τότε η ελευθερία του λαού καθίσταται ομοίως μια ολοκληρωτική απάτη. Διαβάστε περισσότερα

Σχετικά με την ψηφοφορία

του Ελιζέ Ρεκλύ

 

 

Κλαράνς, Βω

26 Σεπτεμβρίου 1885

Σύντροφοι:

 

Ζητάτε από έναν άνθρωπο καλής θέλησης, ο οποίος δεν είναι ούτε ψηφοφόρος ούτε υποψήφιος, να σας πει ποιες είναι οι ιδέες του σχετικά με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος.

Ο χρόνος που μου δώσατε είναι πολύ σύντομος, αλλά καθώς έχω πολύ σαφείς πεποιθήσεις σχετικά με το θέμα της εκλογικής ψήφου, αυτό που έχω να πω μπορεί να διατυπωθεί με λίγα λόγια.

Το να ψηφίζεις σημαίνει να παραιτείσαι– το να διορίζεις έναν ή περισσότερους αφέντες για μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα σημαίνει να παραιτείσαι από την κυριαρχία σου. Είτε γίνει απόλυτος μονάρχης, είτε συνταγματικός άρχοντας, είτε απλώς ένας αντιπρόσωπος με μικρό μερίδιο εξουσιών, ο υποψήφιος που θα ορίσετε για τον θρόνο ή την καρέκλα θα είναι ο ανώτερός σας. Διορίζετε ανθρώπους που είναι υπεράνω του νόμου, αφού είναι υπεύθυνοι για τη σύνταξή του και η αποστολή τους είναι να σας κάνουν να τον υπακούσετε.

Το να ψηφίζεις σημαίνει να ξεγελιέσαι– σημαίνει να πιστεύεις ότι άνθρωποι σαν εσένα θα αποκτήσουν ξαφνικά, με το χτύπημα ενός κουδουνιού, την αρετή να γνωρίζουν και να κατανοούν τα πάντα. Δεδομένου ότι οι αντιπρόσωποί σας πρέπει να νομοθετούν για τα πάντα, από τα σπίρτα μέχρι τα πολεμικά πλοία, από το ξεχορτάριασμα των δέντρων μέχρι την εξόντωση των ερυθρόδερμων ή των μαύρων, νομίζετε ότι η νοημοσύνη τους αυξάνεται ανάλογα με την απεραντοσύνη του έργου τους. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι ισχύει το αντίθετο. Η εξουσία πάντα τρελαίνει, και η ρητορεία αποβλακώνει. Στις άρχουσες συνελεύσεις επικρατεί αναπόφευκτα η μετριότητα.

Η ψήφος συνεπάγεται την προδοσία- Χωρίς αμφιβολία, οι ψηφοφόροι πιστεύουν στην ειλικρίνεια εκείνων στους οποίους δίνουν την ψήφο τους – και ίσως έχουν δίκιο την πρώτη ημέρα, όταν οι υποψήφιοι βρίσκονται ακόμη στη φλόγα του πρώτου έρωτα. Αλλά κάθε μέρα έχει το αύριο της. Μόλις αλλάξει το περιβάλλον, ο άνθρωπος αλλάζει μαζί του. Σήμερα, ο υποψήφιος υποκλίνεται μπροστά σας, και ίσως πολύ χαμηλά- αύριο, θα ξανασηκωθεί, και ίσως να βρεθεί πολύ ψηλά. Εκείνος ο ίδιος που σας ικέτευε για ψήφους, αυτός αύριο θα σας δίνει εντολές. Μπορεί ο εργάτης που έγινε επιστάτης να παραμείνει αυτό που ήταν πριν κερδίσει την εύνοια του αφεντικού; Δεν μαθαίνει ο φλογερός δημοκράτης να σκύβει την πλάτη του όταν ο τραπεζίτης καταδέχεται να τον καλέσει στο γραφείο του, όταν οι υπηρέτες των βασιλιάδων του κάνουν την τιμή να τον υποδεχτούν στους προθάλαμους; Η ατμόσφαιρα αυτών των νομοθετικών σωμάτων είναι ανθυγιεινή για την αναπνοή- στέλνετε τους αντιπροσώπους σας σε ένα περιβάλλον διαφθοράς- μην εκπλαγείτε αν βγουν διεφθαρμένοι.

Γι’ αυτό μην παραιτείστε, μην παραδίδετε το πεπρωμένο σας σε ανθρώπους που είναι βέβαιο ότι θα είναι ανίκανοι και σε μελλοντικούς προδότες. Μην ψηφίζετε! Αντί να εμπιστεύεστε τα συμφέροντά σας σε άλλους, υπερασπιστείτε τα εσείς οι ίδιοι- αντί να προσλαμβάνετε συνηγόρους για να σας προτείνουν μια μελλοντική πορεία δράσης, δράστε! Δεν υπάρχει έλλειψη ευκαιριών για τους ανθρώπους καλής θέλησης. Το να μεταβιβάζεις την ευθύνη για τη συμπεριφορά σου σε άλλους αποτελεί έλλειψη γενναιότητας.

Τους θερμότερους χαιρετισμούς μου σε εσάς, σύντροφοι.

 

Ελιζέ Ρεκλύ

 

https://fr.theanarchistlibrary.org/library/reclus-elisee-voter-c-est-abdiquer

“ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ” ΕΚΛΟΓΙΣΤΕΣ

 

του Ερρίκο Μαλατέστα

 

Δεδομένου ότι δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει καμία αρχή που να δίνει ή να αφαιρεί το δικαίωμα να αποκαλεί κανείς τον εαυτό του αναρχικό, είμαστε υποχρεωμένοι να παρατηρούμε κατά καιρούς την εμφάνιση κάποιου προσηλυτισμένου στον κοινοβουλευτισμό που συνεχίζει, τουλάχιστον για ένα διάστημα, να δηλώνει αναρχικός.

Δεν βρίσκουμε τίποτα κακό, τίποτα το ατιμωτικό στο να αλλάζει κανείς απόψεις, όταν η εν λόγω αλλαγή προέρχεται από νέες και ειλικρινείς αντιλήψεις και όχι από ιδιοτελή κίνητρα˙ θα θέλαμε, ωστόσο, να λέει κανείς με ειλικρίνεια τι έχει γίνει και τι έχει πάψει να είναι, ώστε να αποφεύγονται παρεξηγήσεις και ανώφελες συζητήσεις.  Ίσως όμως αυτό να μην είναι δυνατόν, διότι εκείνοι που αλλάζουν τις ιδέες τους δεν γνωρίζουν, συνήθως, στην αρχή πού θα καταλήξουν. Διαβάστε περισσότερα

Για την οικονομική στήριξη των αναρχικών πολιτικών κρατουμένων Πόλας Ρούπα και Νίκου Μαζιώτη και της οικογένειάς τους

Κείμενο των πολιτικών κρατουμένων Πόλας Ρούπα και Νίκου Μαζιώτη

 

Είμαστε 2 φυλακισμένοι-πολιτικοί κρατούμενοι, μέλη της ένοπλης αναρχικής οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας που έδρασε στο διάστημα 2003-2017 και ανέλαβε την ευθύνη για 18 ενέργειες-επιθέσεις  εναντίον στόχων  του πολιτικού και οικονομικού καθεστώτος, του κράτους και του κεφαλαίου. Ο Επαναστατικός αγώνας  έχει αναλάβει την ευθύνη για βομβιστικές και ένοπλες επιθέσεις ενάντια στα υπουργεία Οικονομικών και Εργασίας, το Χρηματιστήριο Αθηνών, στην Τράπεζα της Ελλάδας και το γραφείο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τράπεζες, αστυνομικά τμήματα, σε αστυνομικούς των ΜΑΤ (Μονάδες Αντιμετώπισης Ταραχών-ειδικές δυνάμεις καταστολής εξεγέρσεων και διαδηλώσεων). Έχει αναλάβει  επίσης την ευθύνη για απόπειρα εναντίον υπουργού δημοσίας τάξης και την επίθεση με αντιαρματική ρουκέτα εναντίον της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα ενώ το 2016 η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα επιχείρησε αεροπειρατεία ελικοπτέρου με σκοπό την απόδραση από τις φυλακές του συντρόφου Μαζιώτη (καθώς και άλλων κρατουμένων) για τη συνέχιση της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα.

Στη διάρκεια της δράσης μας έχουμε χάσει ένα σύντροφο, τον Λάμπρο Φούντα ο οποίος σκοτώθηκε στις 10 Μαρτίου 2010 σε συμπλοκή με την αστυνομία κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας της οργάνωσης. Εκείνη την περίοδο ο Ε.Α είχε ξεκινήσει δράση ενάντια στην παγκόσμια οικονομική κρίση και την επιβολή των δανειακών συμβάσεων στην Ελλάδα.

Έχουμε αναλάβει από τις πρώτες μας συλλήψεις το 2010 την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή μας στον Επαναστατικό Αγώνα και έχουμε υπερασπιστεί δημόσια και σε όλες τις δίκες εναντίον της οργάνωσής μας τη δράση μας και όλες τις ενέργειες της οργάνωσης.  Έχουμε υπερασπιστεί την πολιτική της ένοπλης επαναστατικής δράσης εναντίον του κράτους και του κεφαλαίου. Έχουμε υπερασπιστεί τον στόχο της Κοινωνικής Επανάστασης για την ανατροπή του οικονομικού-πολιτικού συστήματος εξουσίας και την αντικατάστασή του από μια ακρατική-αταξική κοινωνική οργάνωση που θα βασίζεται σε μια συνομοσπονδία κοινοτήτων (κομμούνων).

Στη διάρκεια της δράσης μας έχουμε επικηρυχθεί 2 φορές. Η πρώτη φορά ήταν το 2007 όταν το State Department των ΗΠΑ επικήρυξε τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα με 1.000.000 δολάρια και το ελληνικό κράτος με 800.000 ευρώ αμέσως μετά την επίθεση της οργάνωσης με αντιαρματική ρουκέτα στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα. Η δεύτερη φορά ήταν το 2014,  όταν το ελληνικό κράτος επικήρυξε εμάς τους δύο προσωπικά με 1.000.000 ευρώ τον καθένα μας. Η επικήρυξη έγινε ενώ εμείς βρισκόμασταν στην «παρανομία» στην οποία περάσαμε μετά την αποφυλάκισή μας το 2011 η οποία έγινε αφού είχε εκπνεύσει η 18μηνη προφυλάκισή μας χωρίς να έχουμε ακόμα δικαστεί (με βάση το ελληνικό Σύνταγμα δεν γίνεται να κρατηθεί προφυλακισμένος/η κανένας/καμία πάνω από 18 μήνες). Η επικήρυξη έγινε μετά τη βομβιστική επίθεση που πραγματοποίησε το 2014 ο Επαναστατικός Αγώνας με παγιδευμένο αυτοκίνητο με 75 κιλά εκρηκτικά στο κτίριο της Διεύθυνσης Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας στην Αθήνα όπου στεγαζόταν και το γραφείο του ΔΝΤ. Η ενέργεια αυτή ήταν απάντηση στις δανειακές συμβάσεις που είχε πραγματοποιήσει το ελληνικό κράτος από το 2010 κατόπιν πίεσης των υπερεθνικών θεσμών: Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (τρόικα). Η επίθεση αυτή είχε αναληφθεί με το όνομα Επαναστατικός Αγώνας-Κομάντο Λάμπρος Φούντας, ενέργεια για την οποία όταν συλληφθήκαμε καταδικαστήκαμε πρωτόδικα σε ισόβια, ποινή η οποία αναιρέθηκε στο εφετείο.

Μετά από 8 μακροχρόνιες δίκες (4 δίκες σε πρώτο βαθμό και 4 εφετεία) και για τις 18 ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα, έχουμε καταδικαστεί σε πολλές δεκάδες χρόνια τα οποία συγχωνεύονται και εκτίονται τα 20 χρόνια.

Πέρα όμως από την καταδίκη μας, αντιμετωπίσαμε και μια άλλη πιο απεχθή διάσταση της κρατικής καταστολής όταν στο στόχαστρο του πολέμου εναντίον μας, το ελληνικό κράτος έβαλε το ίδιο μας το παιδί. Όταν συλληφθήκαμε για πρώτη φορά το 2010 η συντρόφισσα Ρούπα ήταν 6 μηνών έγκυος και ο γιος μας γεννήθηκε μετά από λίγους μήνες στη φυλακή. Το 2012 περάσαμε στην «παρανομία» πριν τελειώσει η 1η δίκη εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα (2011-’13) όπου καταδικαστήκαμε ερήμην σε 50 χρόνια.

Ο γιος μας όλα αυτά τα χρόνια παρέμεινε μαζί μας μέχρι τη σύλληψη της συντρόφισσας τον Ιανουάριο του 2017 (είχε ήδη προηγηθεί η σύλληψη του συντρόφου Νίκου Μαζιώτη τον Ιούλιο του 2014). Όταν συνελήφθη η συντρόφισσα, η αστυνομία αντί να παραδώσει τον γιο μας στους συγγενείς μας, με εισαγγελική εντολή τον μετέφερε σε κλειστή ψυχιατρική πτέρυγα με αστυνομική φρούρηση και χωρίς να επιτρέπουν επισκεπτήριο τις πρώτες ημέρες. Στόχος του ελληνικού κράτους ήταν να μας ασκήσει τη μέγιστη δυνατή πίεση και να σπάσει τη γονεϊκή σχέση που έχουμε με τον γιο μας γι’ αυτό και μας αφαίρεσε την γονική μέριμνα από τη πρώτη στιγμή που συνελήφθη η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα επικαλούμενο τη δράση και τις καταδικαστικές αποφάσεις που είχαμε. Αυτό το πρωτοφανές γεγονός προκάλεσε κοινωνικά πολύ αρνητική εντύπωση και μετά από ολιγοήμερη απεργία πείνας και δίψας που κάναμε και τις κινητοποιήσεις συντροφισσών/συντρόφων, τελικά, το ελληνικό κράτος παρέδωσε το γιο μας στους συγγενείς μας. Στη συνέχεια όμως με απόφαση δικαστηρίου μας αφαίρεσε την επιμέλεια.

Ήδη βρισκόμαστε, ο ένας 10 και πλέον χρόνια στη φυλακή και η συντρόφισσα σχεδόν 8 χρόνια με δικαίωμα αίτησης αναστολής στα 3/5 της ποινής, δηλαδή στα 12 χρόνια όπου μπορούν να συμπεριλαμβάνονται επιπλέον υπολογισμός χρόνου εργασίας μέσα στη φυλακή.

Ήδη ο σύντροφος Μαζιώτης έχει συμπληρώσει αυτό το όριο μαζί με εργασία εδώ και πάνω από 1 χρόνο. Το συμβούλιο αναστολών όμως έχει απορρίψει τουλάχιστον 2 φορές τη χορήγηση αναστολής και αποφυλάκισης, ενώ αγνοεί το τρίτο αίτημά του. Επιπλέον εκτός από τη καταδίκη των 20 ετών, έχουμε καταδικαστεί και σε υπέρογκες χρηματικές ποινές. Το τελευταίο διάστημα έρχονται στο προσκήνιο αυτοί οι «λογαριασμοί» του κράτους, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων των δικαστηρίων (8 δικαστήρια συνολικά) καθώς και χρηματικές ποινές και δικαστικά έξοδα από στρατοδικεία του συντρόφου Νίκου Μαζιώτη λόγω της ολικής άρνησης στράτευσης που είχε κάνει όταν στα 18 του χρόνια είχε κληθεί να υπηρετήσει στο στρατό. Συνολικά το ύψος αυτών των χρεών φθάνει τις 70.000 ευρώ.

Συντρόφισσες/σύντροφοι, έχουμε αφιερώσει τη ζωή μας στον αγώνα εναντίον του κράτους και του κεφαλαίου, στον αγώνα για την Επανάσταση και έχουμε πληρώσει και εξακολουθούμε να πληρώνουμε ένα σκληρό τίμημα –όπως άλλωστε το αναμέναμε– όταν κάναμε τις επιλογές μας.

Οι δυσκολίες από τις μακροχρόνιες φυλακίσεις όπως στην περίπτωσή μας, δεν αφορούν μόνο σε αυτούς που τις βιώνουν, αλλά και στο οικογενειακό περιβάλλον τους, ιδίως αν πρόκειται για ανήλικα παιδιά και ηλικιωμένους. Αυτές οι δυσκολίες για μας ήταν και είναι οι σημαντικότερες. Ιδίως αυτή την περίοδο που συγγενικό μας πρόσωπο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Πιο συγκεκριμένα η μητέρα της συντρόφισσας Ρούπα και γιαγιά του γιου μας που έχει την επιμέλεια του παιδιού μας, είναι υπερήλικη με πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Χάρις σε αυτήν και την αδελφή της συντρόφισσας Ρούπα που και αυτή έχει την επιμέλεια, ο γιος μας δεν κατέληξε σε ίδρυμα και μεγαλώνει σε σταθερό και ασφαλές περιβάλλον.

Η οικονομική βοήθεια που θα συμβάλει στην αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων υγείας και της στήριξης του συγγενικού περιβάλλοντός μας είναι ό, τι πιο σημαντικό για μας αυτή την περίοδο.

Πόλα Ρούπα, Γ΄ πτέρυγα γυναικείων φυλακών Θήβας

Νίκος Μαζιώτης, Δ΄ πτέρυγα φυλακές Δομοκού

Οι πολιτικοί κρατούμενοι του Επαναστατικού Αγώνα

Link για την οικονομική ενίσχυση των συντρόφων.

 

Αντιεκλογική Συγκέντρωση / Μικροφωνική


 

ΑΝΤΙ-ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ / ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΕΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ 7/5, 12:00

ΛΑΜΠΡΑΚΗ & ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ (ΑΝΩ ΤΟΥΜΠΑ)

ΑΘΗΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 7/5, 18:00

ΘΗΣΕΙΟ

 

Αναρχική συλλογικότητα Άνω Θρώσκω (Θεσ/νίκη)

Αναρχική συλλογικότητα Acte (Αθήνα)

Αναρχική συλλογικότητα Καθ’ οδόν (Αθήνα)

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ… ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Γιατί η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα στους εκμεταλλευόμενους και καταπιεσμένους.

Η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία δεν αναιρεί τη συνθήκη της μισθωτής σκλαβιάς μας, δεν αναιρεί τον αποκλεισμό μας από τις πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις που μας αφορούν άμεσα, δεν προσφέρει καμιά δυνατότητα κάλυψης των αναγκών και των επιθυμιών μας. Γιατί μέσω της διαδικασίας των εκλογών και υπό το πρόσχημα του δήθεν ‘’κυρίαρχου λαού’’ νομιμοποιούμε τους οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχους να διατηρούν την εξουσία και τα προνόμιά τους, διαιωνίζοντας τους όρους εκμετάλλευσης και καταπίεσής μας. Έτσι αναθέτουμε σε αυτούς που ευθύνονται για την ανέχεια, τους πολέμους , τη φτώχεια, την καταστολή και εν γένει το σύνολο των ταξικών, πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων και διακρίσεων (δηλαδή στο κράτος και το κεφάλαιο) το να αποφασίζουν εν λευκώ στο όνομά μας, χωρίς εμάς όλα όσα μας καταδικάζουν στην εξαθλίωση και την ανελευθερία. Οι αναρχικοί/ές αμφισβητούμε και αντιπαλεύουμε την αστική δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό, γιατί τα αντιλαμβανόμαστε -όπως και είναι- ως προκάλυμμα που αποκρύπτει και διαιωνίζει την ταξική ανισότητα και την ανελευθερία. Γιατί επιδιώκουμε και αγωνιζόμαστε για την επέκταση της ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας ως τα έσχατα όριά της.

Γιατί το αποτέλεσμα των εκλογών δεν αντικατοπτρίζει την κοινωνική βούληση.

Οι κρατιστές, οι καπιταλιστές και οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί τους προσπαθούν να μας πείσουν ότι η εκμετάλλευση και η καταπίεσή μας είναι δική μας επιλογή – απόφαση και συνακόλουθα προϊόν της δικής μας ”κυριαρχίας”. Ιδιαίτερα όταν τα ποσοστά αποχής αγγίζουν σχεδόν το 50% του πολιτικού σώματος, το να θεωρείται το αποτέλεσμα των εκλογών και η σύνθεση του κοινοβουλίου έκφραση της κοινωνικής βούλησης είναι τουλάχιστον φαιδρό. Η μόνη βούληση που εκφράζεται στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας από τις απαρχές της ιστορικής της διαμόρφωσης είναι η βούληση των κρατιστών και καπιταλιστών να συνεχίζουν να μας εξουσιάζουν και να κερδοφορούν εις βάρος μας. Ως αναρχικοί/ές αντιλαμβανόμαστε τόσο το κράτος (σε οποιαδήποτε μορφή του), όσο και την εξουσία (σε οποιαδήποτε έκφανσή της) ως εχθρικά, ακριβώς επειδή συνιστούν επιβολή και κυριαρχία κάποιων έναντι των υπολοίπων. Γι’ αυτό και ιστορικά τοποθετούμαστε ξεκάθαρα και βάσει αρχών αντικοινοβουλευτικά και αντικρατικά και αντιτασσόμαστε ιδεολογικά σε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας.

Γιατί η δημοκρατία δεν είναι ταυτόσημη της πολιτικής ελευθερίας.

Οι θεωρητικές διακυρήξεις των πολιτικά και οικονομικά κυρίαρχων ότι η δημοκρατία αποτελεί εχέγγυο της πολιτικής μας ελευθερίας να αποφασίζουμε για τη ζωή μας και προυπόθεση της οικονομικής ισοτιμίας ως προς την διασφάλιση των όρων επιβίωσης και ζωής μας, διαψεύδονται από την ίδια την πραγματικότητα που βιώνουμε οι από τα κάτω. Δεδομένα, όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός, όσο υπάρχει οποιαδήποτε μορφή πολιτικής εξουσίας και οικονομικών προνομίων, όσο υπάρχει το ιερό και απαραβίαστο της ιδιοκτησίας, τόσο η διάκριση σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους – καταπιεστές και καταπιεσμένους θα αποτελεί αναπόδραστη συνθήκη. Μία εξουσιαστική και εκμεταλλευτική συνθήκη ανελευθερίας. Σε αυτό το πλαίσιο οι ίδιοι/ες θεωρούμαστε ανάξιοι και ανίκανοι να αποφασίσουμε άμεσα για τα ζητήματα της συλλογικής ζωής και της κοινότητάς μας. Έτσι, η πολιτική αφήνεται στα χέρια των ”ειδικών της πολιτικής”, η πολιτικοποίηση περιορίζεται στην άσκηση του εκλογικού δικαιώματος και η συμμετοχή και συναπόφαση αποσπάται από την κοινωνία και γίνεται ταυτόσημη του κοινοβουλίου.

Γιατί η ψήφος αποτελεί αυταπάτη συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων.

Συμμετέχοντας κανείς στην (αυτ)απάτη των εκλογών, το μόνο για το οποίο αποφασίζει είναι η σύνθεση της μειοψηφίας των ατόμων που τα επόμενα χρόνια θα αποφασίζουν, θα νομοθετούν και θα εφαρμόζουν αποφάσεις επί παντός επιστητού χωρίς καμιά περαιτέρω εμπλοκή ή έλεγχο από τον ίδιο. Είναι το ακριβώς αντίθετο της συμμετοχής, είναι η ανάθεση σε μη ανακλητούς αντιπροσώπους να αποφασίσουν για εσένα, αντί για εσένα και να διαχειρίζονται την εκμετάλλευση και την καταπίεσή σου. Ως αναρχικοί/ές γνωρίζουμε ότι τίποτε δε μας χαρίστηκε από τους εξουσιαστές μας, τίποτε δεν κερδήθηκε στις κάλπες. Είμαστε καθημερινά ενεργοί/ές, συλλογικοποιούμαστε στη βάση της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης, διεκδικούμε με απεργίες, αγώνες και συγκρούσεις καλύτερες συνθήκες ζωής, εναντιωνόμαστε έμπρακτα σε κάθε μορφή καταπίεσης κι εκμετάλλευσης, αγωνιζόμαστε για την κοινωνική και ατομική απελευθέρωση.

Γιατί κάθε κόμμα είναι εχθρικός και εξουσιαστικός μηχανισμός.

Κάθε κόμμα και κάθε υποψήφιος (παρά τις προεκλογικές ρητορείες) αποδέχονται και στηρίζουν το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα. Με αυτόν τον τρόπο αποτελούν πυλώνα που το νομιμοποιεί, νομιμοποιώντας και διαιωνίζοντας παράλληλα τη δική μας εξαθλίωση. Η συμμετοχή στις εκλογές προϋποθέτει την αποδοχή και συγχρόνως τη νομιμοποίηση της αστικής δημοκρατίας, του κοινοβουλίου, του συντάγματος και των νόμων του κράτους. Δηλαδή, το νόμο και το δίκαιο των ισχυρών. Το ότι ένα κόμμα θεωρείται μικρό επειδή συγκυριακά η δυναμική του και ο συσχετισμός δυνάμεών δεν του επιτρέπουν να γίνει μεγάλο, δεν σημαίνει ότι δεν έχει βλέψεις πολιτικής κυριαρχίας. Συνεπώς, το ζήτημα δεν έγκειται στην αλλαγή των προσώπων ή στην εναλλαγή των πολιτικών διαχειριστών της εξουσίας, αλλά στην αποδόμηση του συστήματος που την νομιμοποιεί και την επιβάλλει .

Γιατί η συνειδητή αποχή αποτελεί πράξη πολιτικής αξιοπρέπειας;

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους απέχει κανείς από τις εκλογές. Υπάρχει η αποχή που είναι συνέπεια μιας γενικότερης στάσης παραίτησης, μοιρολατρίας και αδιαφορίας απέναντι στα τεκταινόμενα της κοινωνικής ζωής, δηλαδή σε όλα όσα υπερβαίνουν τον στενό κύκλο της ιδιώτευσης και του ατομικισμού. Απέχοντας κατ΄ αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται ό,τι ακριβώς επιτυγχάνεται και μέσω της συμμετοχής στις εκλογές. Δηλαδή τίποτα. Αν δεν οργανωθούμε, αγωνιστούμε και διασυνδεθούμε με όλους όσους/όσες βιώνουν τα ίδια προβλήματα, την ίδια καταπίεση και εκμετάλλευση με εμάς, πάλι άλλοι θα αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Μόνο η αποχή δεν αρκεί. Ως αναρχικοί/ές, προτάσσουμε τη συνειδητή πολιτική αποχή η οποία είναι συνέπεια της αμφισβήτησης του δικαιώματος μιας πολιτικής ελίτ να κατέχει το μονοπώλιο της λήψης των αποφάσεων που αφορούν το σύνολο της κοινωνίας. Είναι η αποχή που σημαίνει άρνηση νομιμοποίησης του συστήματος κυριαρχίας, άρνηση παράδοσης στην καταπίεση και εκμετάλλευσή μας, άρνηση σύναψης ανακωχής με τους δυνάστες μας, άρνηση να ενισχύσουμε την εξουσία άλλων πάνω μας. Αυτού του είδους η αποχή είναι το πρώτο βήμα ενός συνεχούς, πολυεπίπεδου ατομικού και συλλογικού αγώνα· του αγώνα για την γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση, η οποία αποτελεί προϋπόθεση της κοινωνικής και ατομικής απελευθέρωσης. Αυτή η αποχή δεν είναι ένδειξη απάθειας και παραίτησης αλλά μια πράξη σύγκρουσης και αγώνα.

Γιατί δεν κατεβαίνετε εσείς στις εκλογές;

Οι αναρχικοί/ες επιδιώκουμε την καταστροφή της εξουσίας και όχι την κατάληψη ή την διατήρησή της με οποιοδήποτε τρόπο. Δεν θέλουμε να εξουσιαζόμαστε από κανέναν, δεν θέλουμε να εξουσιάζουμε κανέναν Γι αυτόν τον λόγο δεν εντοπίζουμε το πρόβλημα αμιγώς στους πολιτικούς διαχειριστές του κράτους, αλλά πρωτίστως στην ίδια του την ύπαρξή. Είμαστε αντικοινοβουλευτικοί και όχι εξωκοινοβουλευτικοί. Κατά συνέπεια, δεν αποδεχόμαστε και δεν νομιμοποιούμε τον κοινοβουλευτισμό, δεν αποδεχόμαστε την αντιπροσώπευση ως τρόπο λήψης αποφάσεων και δράσης. Δεν θέλουμε να «απελευθερώσουμε» τους ανθρώπους· θέλουμε οι ίδιοι οι άνθρωποι να αποκτήσουν τη βούληση για την απελευθέρωσή τους και να την κατακτήσουν με τις δικές τους συλλογικές δημιουργικές δυνάμεις. Σε αυτή την προσπάθεια κοινωνικής αυτο-απελευθέρωσης οι αναρχικοί αγωνιζόμαστε εντός της κοινωνίας ως ισότιμο και αναπόσπαστο κομμάτι της και όχι υπεράνω αυτής ως μια πεφωτισμένη πρωτοπορία που θα δρα δήθεν στο όνομά της.

Τι μπορουμε να κανουμε τωρα.

Η συλλογικοποίηση και οι κοινότητες αγώνα που οικοδομούμε στο σήμερα αποτελούν προεικόνιση και πρόπλασμα της κοινωνίας που οραματιζόμαστε. Θέλουμε και μπορούμε να συναποφασίζουμε για κάθε ζήτημα που μας αφορά και να συμμετέχουμε στην αυτοδιεύθυνση και αυτοοργάνωση της συλλογικής μας ζωής χωρίς την ύπαρξη κέντρων άσκησης εξουσίας και θεσμών διαχωρισμένων από την κοινωνία, χωρίς αρχηγούς και καθοδηγητές. Συμμετέχουμε σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες μακριά από λογικές διαμεσολάβησης και οποιασδήποτε πολιτικής κηδεμονίας. Χωρίς αντιπροσώπους και μακριά από πολιτικά ή οικονομικά αφεντικά. Με εμπιστοσύνη στις δικές μας ατομικές και συλλογικές δημιουργικές δυνάμεις ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και εκμετάλλευσης. Προτάσσοντας την αυτοοργάνωση στη βάση της ελευθερίας, της ισοτιμίας και της αλληλεγγύης να αγωνιστούμε σε κάθε πεδίο της ατομικής και κοινωνικής μας ζωής. Από τους χώρους εργασίας και τα σχολεία μέχρι τη γειτονία και τις σχολές. Να απλώσουμε τους αγώνες μας από τις άγριες απεργίες και για την αντιπαράθεση με μικρά και μεγάλα αφεντικά μέχρι τους καθημερινούς αγώνες στις γειτονιές μας, από το σαμποτάζ του πολέμου και του στρατού μέχρι την σύγκρουση με τους μπάτσους και την καθημερινή βία της πατριαρχίας και του ρατσισμού. Από την εναντίωση στο βασανιστήριο του εγκλεισμού στα κελία της δημοκρατίας, μέχρι τους αγώνες ενάντια στη λεηλασία της φύσης.Έχοντας ως στόχο την διασύνδεση των επιμέρους αγώνων και την δημιουργία ενός παγκόσμιου κινήματος στην προοπτική της συνολικής καταστροφής του κόσμου της εξουσίας και της εκμετάλλευσης

Με ποιά στόχευση και προοπτική αγωνιζόμαστε.

Ως αναρχικοί/ες αντιλαμβανόμαστε ότι όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός, πολιτική καταπίεση και οικονομική εκμετάλλευση κανένας και καμία μας δεν θα είναι ποτέ πραγματικά ελεύθερος και ισότιμος. Μονόδρομος λοιπόν για την πολιτική μας ελευθερία και την οικονομική μας ισότητα, για την καταστροφή του κράτους, των τάξεων, κάθε προνομίου και κάθε μορφής εξουσίας είναι η κοινωνική επανάσταση. Για να εκλείψει οποιαδήποτε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο και η λεηλασία της φύσης. Μία επανάσταση που πέρα από την βίαια υλική σύγκρουση με τους πολιτικά και οικονομικά κυρίαρχους αποτελεί έναν διαρκή πολυεπίπεδο και ελευθεριακό πολιτικό, οικονομικό, ηθικό κοινωνικό και παράλληλα ατομικό αγώνα, που θα οδηγήσει στην κοινωνική και ατομική χειραφέτηση και ελευθερία…

Να αγωνιστούμε για την ακρατική, αταξική και ανεξούσια κοινωνία…

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ


Αναρχικές συλλογικότητες:

Άνω Θρώσκω (Θεσσαλονίκη)

Acte (Αθήνα)

Καθ΄οδόν (Αθήνα)

1 2 3 4 26